Ah Ethem ah
Nurten tekli koltuğa oturmuş pencereden dışarıya bakıyor. Kımıldamadan onu izledim. Neler geçer aklından acaba? Neler düşünür şimdi? Bir hayali var mıdır Nurten'in? Kafasında neyi nereye koyar, neyi nereye yerleştirir? Hiç bilmiyorum ki. Hiç tanımıyorum karımı.
sahi aşk neydi?
Aşk:
Züleyha'nın "Yusuf!" diye ah etmesi
Yakub'un ağlamaktan gözlerini kaybetmesi
İbrahim'in ateşe vakurca yürümesi
İsmail'in Allah'a kurban edilmesiydi
Eyyub'un hastalıkla şifa bulması
Yunus'un balığın karnında Allah'a yakarması
Rahmet peygamberinin Hatice annemize vefası
"Yâr'i gâr"ın dizlerinde efendisini uyutması
Fatma'nın babasını herkesten sakınması
Aişe'nin O'nun ardından hayranlıkla bakması
Hüseyin'in Kerbela'da onurluca baş vermesi
Ethem'in tacı tahtı bırakması
Mansur'un darağacına gülerek çıkması
Âşığın maşuka feda-yı can etmesiydi
Hülasa, aşkın ta kendisi olan Hakk'ın
Gönüllerde tecelli etmesiydi
Ve hakiki aşk vefakâr yiğitlerin işiydi!
Sayfa 17
Reklam
Ah be Ethem ...
Garson, getir oğlum hesabı, ben alıyım.Ben ödeyeyim.Nasılsa bu ailede her şeyin bedelini en çok ben ödedim.
Sayfa 71
Kimseye dinletemiyorum, kimse beni dinlemiyor..Alıntı
Tabii, tabii, tabii…
Ben varım, Selim var, sonra Turgut, Metin de var, Süleyman Kargı, Hikmet… Ah, Hikmet de var. Var, var…
Meyhanedeyiz, içiyoruz. Dört büyük roman üstüne iki şişe şiir içmişiz, nasılız biliyor musun?
Vuhuuu…
Ben… Benim Romanlarda Yaşayanlar diye yeni bir romanım var; romanımı anlatıyorum. Süleyman Kargı büyük bir ciddiyetle dinliyor. Selim her zamanki gibi alay ediyor, alaycı…
Hikmet… Hikmet bilgeyi düşünüyor. Metin içmeye devam ediyor, bir yandan da biraz daha patlıcan salatası söylüyor.
Sonra Coşkun geliyor. “Ey zavallı milletim!” diye onun meşhur bir tiradı var ya, onu söylüyor…
Ben… Ben diyorum ki:
“Ben öldüm! Öldüm,” diyorum, “ama yaşamaya devam ediyorum…”
Kimseye dinletemiyorum. Kimse beni dinlemiyor…
Reklam
Reklam