•Kıymık - Sebastian Fitzek•1000Kitap
"Çünkü mutluluk hissi ne olursa olsun, tekrar üretilebilir bir şey değildir. Bir düğmeye basıp çağrılamaz. Bu durum paradoksal bir biçimde ağrı, acı ve sıkıntılar için geçerli değildir."
Kıymık
Merhabalar... Beni benden alan bir alıntıyla başlamak istiyorum. 
Sebastian Fitzek'in kaleminden Kıymık adlı romanın kendimce incelemesi ile buradayım. Nasıl başlayayım, nasıl anlatayım, konuya ne şekilde gireyim bilemiyorum. Zira o kadar çok, o kadar aşırı etkilendim ki hemen fikirlerimi yazmak istiyorum sıcağı sıcağına. Sebastian Fitzek abim bu nasıl kurgu, bu nasıl oyun içinde oyun, bu nasıl bir hayal gücü, bu nasıl bir bağlantı ustalığı gerçekten, gerçekten böyle mükemmel bir kitap için teşekkürlerimi sunuyorum.:) Çünkü tam olarak benim tarzım, ama biraz da polisiye esintileri olsaydı fena olmazdı fikrimce. Bu tür romanlarda polisiye kırıntılarını arıyor okurun gözü. Ama yazarın öyle bir kalemi var ki bende ana karakterle birlikte paranoyanın sınırlarında küçük bir gezintiye çıktım. Beynim sanki bol baharatlı çorbaya döndü. Çok acayip ve ilgi çekici bir deneyimdi bu okuma benim için.
Kitabın konusu; Marc Lucas, hamile eşinin de yanında olduğu bir araba kazası geçiriyor. Bu kazadan eşi ve bebeği sağ olarak kurtulamıyor. ( Peki gerçek böyle mi? ) Marc adeta enkaz haline geliyor ve psikoza giriyor. Kendinden, kendi benliğinden hatta var olup olmadığından dahi şüpheye düşüyor. Kazada boynuna bir kıymık saplanıyor ve onunla yaşamak zorunda her halükarda. Evet kitap çok karmaşık, çok zorlu aynı zamanda adrenalin seviyesi de çok yüksek. Zihnimi okurken çok zorladım ama buna değdi. Çünkü tatlı, apayrı bir yorgunluk ve çok hoş bir duygu benim için... Marc'ın aynı zamanda Benny adında bir kardeşi var ve AHS yani Aşırı Hassasiyet
Kıymık
Merhabalar... Beni benden alan bir alıntıyla başlamak istiyorum. Sebastian Fitzek'in kaleminden Kıymık adlı romanın kendimce incelemesi ile buradayım. Nasıl başlayayım, nasıl anlatayım, konuya ne şekilde gireyim bilemiyorum. Zira o kadar çok, o kadar aşırı etkilendim ki hemen fikirlerimi yazmak istiyorum sıcağı sıcağına. Sebastian Fitzek abim bu nasıl kurgu, bu nasıl oyun içinde oyun, bu nasıl bir hayal gücü, bu nasıl bir bağlantı ustalığı gerçekten, gerçekten böyle mükemmel bir kitap için teşekkürlerimi sunuyorum.:) Çünkü tam olarak benim tarzım, ama biraz da polisiye esintileri olsaydı fena olmazdı fikrimce. Bu tür romanlarda polisiye kırıntılarını arıyor okurun gözü. Ama yazarın öyle bir kalemi var ki bende ana karakterle birlikte paranoyanın sınırlarında küçük bir gezintiye çıktım. Beynim sanki bol baharatlı çorbaya döndü. Çok acayip ve ilgi çekici bir deneyimdi bu okuma benim için.
Kitabın konusu; Marc Lucas, hamile eşinin de yanında olduğu bir araba kazası geçiriyor. Bu kazadan eşi ve bebeği sağ olarak kurtulamıyor. ( Peki gerçek böyle mi? ) Marc adeta enkaz haline geliyor ve psikoza giriyor. Kendinden, kendi benliğinden hatta var olup olmadığından dahi şüpheye düşüyor. Kazada boynuna bir kıymık saplanıyor ve onunla yaşamak zorunda her halükarda. Evet kitap çok karmaşık, çok zorlu aynı zamanda adrenalin seviyesi de çok yüksek. Zihnimi okurken çok zorladım ama buna değdi. Çünkü tatlı, apayrı bir yorgunluk ve çok hoş bir duygu benim için... Marc'ın aynı zamanda Benny adında bir kardeşi var ve AHS yani Aşırı HassasiyetAmerican Horror Story fanları içinEdebiyat & Roman
Kitap hakkında konuşmadan önce, kitabın İngilizce çevirisini e-kitap olarak okuduğumu, kitabı okurken e-kitap okumayan annemin de okumasını istediğim için Türkçe çevirisini ona aldığımı belirtmek isterim. Dolayısıyla Türkçe çevirisini okumadım, çeviri hakkında yapabileceğim tek yorum, annemle konuşurken kafasını karıştıran bir detayı açıkladığında Türkçe çevirisinin maalesef hatalı olduğunu fark etmemiz.
Kitabın kendisine gelecek olursak… kitap aslında benim pek hoşlanmadığım bir şeyi yapıyor: birbiriyle son derece az alakası olan ve bambaşka zamanlarda geçen iki farklı kısımdan oluşuyor. Bu formatı sevmememin nedeni, bir kısmın illa daha başarısız yazılması. Ne yazık ki Comemadre’de de olan tam da bu.
Kitabın 1907 yılında bir sanatoryumda geçen ilk kısmı tek kelimeyle mükemmel — hatta bunun ötesinde, okuduğum en harikulade şeyler arasında! Her şeyden önce Doktor Quintana, takıntıları ve manipülasyonlarıyla fevkalade bir güvenilmez anlatıcı. Bu sayede Larraquy hikayenin tonunu kolaylıkla kuruyor, özellikle tekrar tekrar beliren bir tema olarak hayvan benzetmelerini kullanarak Doktor Quintana için eşsiz bir ses oluşturuyor. Şovenistik ve psödo-bilimsel ilgileri olan bir karakterler dizisini kullanarak karanlık bir atmosfer yaratan Larraquy burada ölümün perdesi ardında ne yattığını öğrenmek için insan deneyleri yürütmek adına çaresiz insanlardan faydalanan bir grup doktorun hikayesini anlatıyor. Bu kısım bana birçok yönüyle AHS Asylum’u anımsattı, belki de bu yüzden havasını çok sevdim. Kitabın tamamını değilse bile bu ilk kısmı okumanızı şiddetle öneririm, aklınızdan ve kırılan kalbinizden çıkmayacak bir eser başlı başına.
Kitabın 2009 yılında geçen ve isimsiz bir sanatçı tarafından anlatılan ikinci kısmıysa böylesi şahane bir deneyimden sonra çok büyük bir hayal
Güzel bir insana ithafen1000Kitap
Savaşa gidiyoruz. Kuşanın zırhları. Atlara... Alaca atlara... Tıgıdık tıgıdık tıgıdık.. :) yazar bu nidayla bizlere öğüt vermiştir. Eserin geneli ideal yaşam üzerine kurulur. İdeal yaşamı yakalayan kişi ise ışığın savaşçısıdır. Işığın savaşçısı olma yolunda sevgili yazarımız çıkarsamalarda bulunmuştur bu eserinde. Işığın savaşçısı olmak için gereken şeyler bir bir anlatılmaya çalışılmıştır. Yazar çok da derine inmeden oldukça basit bir dil ve genellemeler kullanmıştır. Genellemeler az biraz hatalı olabilir pek tabi. Çünkü her insanın duygu ve düşünceleri, karar mekanizmasi farklı boyutta olup farklı işler. Her insan ışığın savaşçısı olmak ister. Esere göre de amaclanmasi gereken de budur. Açıkçası ütopik bir eser diyebilirim. En azından bana göre. Nitekim yazarımızin anlatmaya çalıştığı ışığın savaşçısı gerçekten de ulaşılması baya zor bir noktada. Hayat boyu bir mücadele gerektirir. Pes etmenin yeri yoktur. Pes etmek sadece istendik ölçüde olmalıdır. Bunu da pragmatizme bağlamıştır. Eğer ki bir konuda pes etmek daha yararlı ise işte o zaman pes edilebilir demiştir yazar. Aksi halde pes etmek olumsuz bir durumdur. Hal böyle iken devamlı mücadele içinden bulunmak cidden zor bir durum. Hele ki zamanımızda bazen kendimizden bile bıkıyoruz. Kendimizi dahi öteleyebiliyoruz.
Eserin bazı yerlerinde çelişkiler göze çarpıyor değil. Misal bazı yerlerde oldukça fatalist tutum sergilemistir yazar. E fatalizm (kadercilik) mücadele ile pek de doğru orantılıdir diyemeyiz. Bilakis zıt durumlar.
Eserde diyalektik özellikler gördüm kendimce. Hatta baya örnekleri de var. Ama eser oluşturulurken diyalektik kuram ele alınmışsa kitap çok basit düzeyde ele alınmıştir diyebilirim. Diyalektik ayrıntınin ayrıntısını ister çünkü. Japonyada doğan homatoto șiniviponun teyzesinin oğlunun las
Okuduğum King kitapları içerisinde şu an için en başarılı bulduğum eseri Sadist oldu. Annie'nin sadist ruhunu göstermeye başladığı andan itibaren korkum ve gerilimim arttı. Okul tatilinde filmini de izleyeceğim. Kathy Bates'i AHS dizisinden ne kadar yetenekli olduğunu biliyorum, bu rolle Oscar'ı da hakkıyla aldığına inancım tam.
