Ahurani
@ahurani
El Yazması Genç Werther’in AcılarıEdebiyat
Normalde okuduğum her kitabı altını çizerek okur, bitirdikten sonra muhakkak altını çizdiğim satırları başka bir deftere el yazımla kaydederim. Bilin bakalım bu kitabı okuduktan sonra ne oldu? Şuan elimde el yazması bir “Genç Werther’in Acıları” kitabı daha var. Bazı kitaplar vardır ki herkeste aynı etkiyi bırakmayabilir, bazılarına okunacak kelimelerden ibaret gelen bir kitap, bazen bir ruhu büsbütün ele geçirebilir. Büsbütün içerisindeydim kitabın büsbütün Werther olduğumu hissettim her satırda. Tetiği çektiği anda bende başka bir boyutta bedenime kurşun yedim sanki ve inanır mısınız hala kurşun yaram sızlıyor hatırladıkça. Ah Werther keşke tetiği çekmeseydin de bu acıyla yaşanılabileceğini zannetseydim bende. Keşke o kurşun bize değil, bizi bu acılara sürükleyen arızalı hassasiyetimize sıkılmış olsaydı, büsbütün taş olsakta duygularımızın ufacık rüzgarla ruhumuzu tarumar etmesine engel olsaydık. ️
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,1bin okunma
Reklam
"Bir kitap kahramanı olsaydınız hangisi olmak isterdiniz" sorusunun cevabıdır Fahim bey. o, bu topraklarda yaratılmış en masum, en zarif, en şık roman karakteridir. Okur, hem çok sever Fahim Bey’i, hem içi burulur romanı okudukça. Kaçırdığı ise şudur, Fahim bey 19. yüzyıldan kalma bir beyefendidir, biz ise 21. yy okuruyuz. 21. yy'ın hoyrat insanları olarak ondan daha atak, daha açıkgöz, daha hırçın olmasını bekleriz. Çünkü onun sadece bu şekilde güçlü olabileceğine inanır ve onu sevdiğimiz için onun "varolmasını" isteriz. Ancak fahim bey, başka bir dünyada, bizden çok daha güçlü bir şekilde "varlığını" sürdürür. Zayıf olan fahim bey değil, kendi acizliğinin farkına varmayan okurdur. Kitabın ismi de işte bu iki farklı kutbu içinde barındırır; "Fahim Bey ve Biz".
Kitabın kapağını açtığımız vakit bilinmeyen bir ses mazinin kapalı, esrarlı kapılarına “açıl susam” demişte bize satırların ardından bambaşka bir dünya açılmışçasına efsunkâr bir diyâr sunulmuş gibi, bu zamana ait olmayan bir başka zamanda dolanıp durmuşuz gibi. Mazi lekesiz, gamsız hep mesutmuş gibi...
Yaşamak
Spoiler içerebilir
Ne tuhaf kitap kahramanın peşi sıra kaybettiği sevdiklerini anlatıyor ancak insan kahrolup üzüleceği yerde koca bir umutla doluyor. Ne kadar kaybedersek edelim sonunda tutunacak bir dalı oluyor insanın son dal kırılsa dahi insan en sonunda yaşayanlara değil, yaşama tutunuyor.
“Akşam indi, vakit indi, Ay indi
Vahanın kalbine sekine
Dünyanın gecesine keder
Habil’i almak için melekler
Kabil’i yazmak için kâtipler”
Tam olarak böylemiydi hatırlayamadım ancak şöyle ki ne vakit ufuktaki son yalımda sönüp gitse, menekşe renkli gökte bir bir parıldamaya başlasa yıldızlar bu dizelerle burkulur içim.
Reklam