AİLE ? İletileri

Sosyal İnşacılık Paradoksu ve Bilişsel Girdi Döngüsü İnsan davranışını ve dürtüsel reaksiyonları (agresyon, zayıf dürtü kontrolü vb.) tamamen çevresel faktörlere ve yetiştirme tarzına bağlayan sosyal inşacı (tabula rasa) yaklaşım, kendi içinde metodolojik bir paradoks barındırır. Eğer bireyin tüm zihinsel şemaları yalnızca çevre tarafından dikte ediliyorsa, o çevreyi ve mikro-sosyal ortamı (örneğin aile yapısını) inşa eden bir önceki kuşağın davranışsal eğilimleri, mizaç farklılıkları ve karar alma mekanizmaları çevresel nedensellik hiyerarşisinde boşlukta kalmaktadır. Bu yaklaşım geriye doğru işletildiğinde, ilk olumsuz çevresel girdinin kökeni açıklanamaz hale gelir. Nörobiyolojik gerçeklik, prefrontal korteksin (rasyonel karar alma ve dürtü kontrol merkezi) hacmi, işlevselliği, serotonin/dopamin reseptör yoğunluğu ve amigdala aktivasyon eşiğinin yüksek oranda kalıtımsal olduğunu gösterir. Çevresel faktörler, genetik olarak belirlenmiş bu üst ve alt sınırlar dahilinde epigenetik birer ince ayar mekanizmasıdır. Dolayısıyla, yetersiz bir mikro-çevre, bir sebep değil; düşük bilişsel kapasite ve zayıf frontal disipline sahip biyolojik ham maddenin kaçınılmaz bir çıktısıdır (output). Sistemsel Bağışıklık ve Makro-Realizm Uluslararası ilişkiler ve jeopolitik düzlem, bencil gen algoritmasının makro düzeydeki bir projeksiyonudur. Küresel sistem anarşiktir ve her devlet, kendi kolektif sürekliliğini, kaynak optimizasyonunu ve hayatta kalma şansını artırmak adına rasyonel bir realizmle hareket eder. Bir dış odağın, başka bir sosyo-politik yapıya sızma, manipüle etme veya kaynaklarını devalüe etme girişimleri ahlaki bir kategori değil, sistemsel bir doğa kanunudur. Bir yapının bu dış manipülasyonlara açık olması, dış etkenin gücünden ziyade, yapının iç bileşenlerinin

Sosyoloji