Taha EKŞİOĞLU
@Scapegoatt
21 Eylül 1999
229 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Johan Vilhelm SnellmanFelsefe
"Bir ulus, yalnızca zorunlu ihtiyaçlarını değil, lüksün getirdiği ihtiyaçları da karşılamak için bizzat mümkün olduğunca çok üretmeye çabalamalıdır. Bunun hem ulusun bağımsızlığının güvence altına alınması gibi siyasi bir avantajı, hem de çalışma kazancının ve üretim karının ülke içinde kalması gibi ekonomik bir avantajı vardır." "Aynı şekilde bir devlet, mümkün olduğunca çok fabrikasyon ürün ihraç etmeye ve buna karşılık ham madde ithal etmeye çabalamalıdır." Bu, görüleceği üzere, yabancı devletlere karşı hem ekonomik hem de siyasi olarak artan bir avantajdır.
Johan Vilhelm SnellmanFelsefe
Bir halkta baş gösteren aşırı dava açma hastalığı, her zaman kendi haklarını dayatma arzusu ve her hakarete karşı yasal telafi arayışı vb. köklerini, ancak eğitim ve öğretim yoluyla kurutulabilecek olan bir "yarı-aydınlanmadan" (halfbildning) alır.
Johan Vilhelm SnellmanFelsefe
Ulusun ahlak seviyesi mükemmelleştikçe kanunların gereksizleşeceği yönündeki iddia (Karşılaştırınız: Montesquieu, Kanunların Ruhu, Kitap XIX, Bölüm XXII), yukarıda söylenenlerle çelişmez. Kanunlar, varlıklarındaki zorlama/baskı hissi giderek azalsa bile, doğru ve yanlışın normu (ölçütü) olarak her zaman gerekli kalmaya devam ederler
Johan Vilhelm SnellmanFelsefe
Ancak bu muhakemenin ne kadar hatalı olduğunu gösteren şey, gerçekte ahlaki özgürlüğün de tıpkı kişisel özgürlük gibi ancak kanun aracılığıyla gerçekleştirilebilmesidir. Çünkü insanın her somut durumda "iyinin ne olduğunu" tam olarak ayırt edemediği yerlerde, iradenin iyiliğe yönelmesi tam tersine (kötülüğe) döner. Ahlakın genel emirlerinin bu konuda ne kadar yetersiz olduğunu daha önce belirtmiştik. Kanun insani ilişkilere ne kadar yakından dahil olursa, insan doğru ve yanlışı ayırt etmede o kadar emin olur ve onun iyi niyeti, aslında farkında olmadan kötülük yapma tehlikesine o kadar az maruz kalır. Çünkü bir insan, özünde yanlış/haksız olan bir eylemi yapmaya kesin olarak niyetlendiğinde, sırf eylemin gerçek doğasını öğrenmeye özen göstermediği ve düşüncesizce doğru davrandığını sandığı için o eylem iyi bir eyleme dönüşmez. Dolayısıyla, yasa bir iradeyi doğrudan iyi kılmaya muktedir olmasa da, eylemde bulunan öznenin kendi kendini kandırmasını ve kötü bir niyetle iyi bir niyeti birbirine karıştırmasını engeller.