Bir insanın maskesini düşürmek için büyük çabalara gerek yoktur; o, farkında olmadan yaptığı en küçük, en amaçsız görünen hareketleriyle bile iç dünyasını, sırlarını ve bastırılmış arzularını etrafındakilere açıkça ilan eder.
Ellerinde yeni doğmuş bir çocukla, bir adam kutsal adama yaklaştı: "Ne yapmalıyım, bu çocukla?" diye sordu; "zavallı, biçimsiz, çirkin, ölmek için yeterince yaşamışlığı yok." "Öldür gitsin" diye bağırdı kutsal adam, korkunç bir sesle; "Öldür ve kollarında üç gün üç gece tut, kendine bir anı yaratmak için: – Böylece, bir daha zamanı gelmedikçe çocuk yapmayacaksın" – Adam bunları duyunca, düş kırıklığıyla yürüdü gitti; çoğu insan kutsal adamı, bir zulmü, bu çocuğun ölmesini önerdiği için ayıpladı; "Yaşamasına izin vermek daha zalimce olmaz mı?" dedi, kutsal adam.