zeliş
@airofthenight
eliyle kalbine vurdu:
—senin gösterdiğin yola gitmeyeceğim, mantıksız, tabiatsız, kör kudret, dedi.
17 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
—Beni düşünme. Benim ömrüm böyle geçti. Nereye gideceksin?
—Bilmiyorum.
—İyi... Bilmemek en iyisi.
Reklam
Feride'ye aşık olmuştum bu doğru. Kız da beni seviyordu, bu da doğru. Lakin iki gönül bir olunca samanlık seyran olmuyordu ki.
Ve bu ücra kasabalarda sevenlerin kavuşması için hâlâ delikanlıların yaz günü karlı dağdan kar getirmesi isteniyordu.
Benden böyle bir masal kahramanı olmak bile esirgendi. Ben aslında Ferhat olup dağları delmeye hazırdım ama...
Ne beni muhatap aldılar.
Ne kızı dışarı saldılar.
Uzaklardan
Böylesidir.. ve meselâ bir çift açık elâ gözün sıcacık ışıltılarla eski çağlarınıza ilmik atıverişindendir veya tazecik dudakların "olmaz"ların, "asla olamayacak"ların kapılarını aralayıverişinden, içinize ebemkuşakları yağdırışındandır sizin uzaklara, ama çok uzaklara gidişiniz ve kirpiklerinize kar taneciğinin düşmesi.
Ve siz, daha eşiği aşmadan unutur gidersiniz o büyük -belki de büyülü- yolculukları. Hattâ, köşeyi kıvrılmak ve perdelerinizdeki ışık boğuntularını görmek yeter "eski siz" olup çıkmanıza.. bilinen, bilindiğince beklenen, bilindiği ve beklendiği gibi kalması gereken "eski ve tanıtma cümleleri ezberlenmiş siz" olup çıkmanıza. Bir damlacık sudur artık dudaklarınızda veya adımlarınızda, bazan da ellerinizde, omuzlarınızda veya adımlarınızda kalan. Onlar -evdekiler- görürler, mutlaka görürler bunu. Sorarlar da. Anlatamazsınız ama.. anlaşılamaz olmuştur çünkü. "Bilmem" dersiniz. Bilinmez ki.
Çifte tabancalı hafiye
Uyandım. Ve, günlerdir, o salon içimde, kafam bulanık, duygularım bomboş, dolaşıp duruyorum. Aşkı unutmam, ama daha önce tabancayı unutmam gerek. Yalnız beynimi bir şey kurcalayıp duruyor: Bu unutuşlar, acaba kendimi ve yaşayışı inkâr mı olur?
Reklam