Ali Rıza öğretmen başını otobüs camına yasladığında Hacılar'ı da, verdiği emeği de, çocuklardan aldığı cevapları da unuttu. Aklını dolduran tek şey; nasibinin seni bir gün mutlaka bulduğuydu.
Her şey insana yazılıyor diye düşündü; ama bazen ulaşmıyor. Bilmediğimiz nedenlerle dolaşıp duruyor hayatın içinde. Bazen yanından geçiyor insan yazgısının, bazen elinden tutuyor ama bunun kaderi olduğunu anlamıyor...
Üzülüyorum Nimet hanım için. Annem aklıma geliyor, o da kimsesiz, bende kimsesisizim. Annemle Nimet Hanım'ı eşliyorum zihnimde. Bir taraftan, yani aslında Nimet Hanım gibi bir annem olmasını katiyen istemezdim diyorum,bir taraftan da annem olsaydı da keşke Nimet Hanım olsaydı diyorum. Şunu biliyorum ki bu dünya da eğer annen yoksa, anne olabilecek herkes ve her şey, senin annen olsun istiyorsun.