Geçmişi tükürüp geleceği çiğnedim! KvK okudum. Biraz daha okudum. Sonra biraz daha okudum. Ve sonra biraz daha....
En az herkes kadar en çok da K'ler kadar ben de kendimi kaybedip duruyorum yaşamın içinde. Her kendimi kaybettiğimde bu kitabı baştan okumaya başlıyorum. Böyle böyle üç tur bindirdim bile bu kitaba. Ve evet, henüz 18 yaşında... Kafamdakiler susuyor her okuyuşumda. Çünkü kafamdaki her şeyi zaten Kinyas belki de Kayra söylemiş oluyor. İlk okuyuşumda midemin bulandığı, hayattan nefret etmeye beni zorladığı için kızdığım bu kitap, tekrar tekrar okuduğumda; korkunca, kızınca, öfkelenince veya çok sevince sığındığım bir limanım haline geldi. Başucu kitabı denir ya bazı kitaplara. Bu da benim başucu limanım oldu. İyi ki okumuşum diyorum iyi ki okuyorum diyorum... Artık komodinimde bir liman duruyor ve ben hangi duygu durumunda olursam olayım o liman beni kabul ediyor ve bağrına basıyor. Teşekkür Ederim Hakan Günday. Sayende kişisel dünyamın yadırganmadığı, hissettiğim duygulardan utanmadığım bir evrenim oldu. Yakında yaşadığım şehri bırakıp gideceğim ve eminim ki bu sözler beni anlatacak: Şimdi yurt odamda her tarafta Kinyas ve Kayra..