Alp Akay
@akay
Profil rahatsızlık verici veya inançlarınıza aykırı paylaşımların yapıldığı, gayet sıkıcı bir alandır. Ayrıca, takip etmeniz gibi takipten çıkmanız -karşılıklı olmak kaydıyla- da gayet normaldir.
Keyifli okumalar!
ML
174 kütüphaneci puanı
3795 okur puanı
Ağustos 2014 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Platonik Aşk: Örümcek Burgacı
Her şeyden önce, şu şekilde başlamak uygun olur diyerek giriş yapalım. Yazar, metne son noktayı koyduğu anda eser ondan çıkmış olur; artık okuyanlar, ne anladı, nasıl anladıysa ona dönüşür biraz da. Her okuma yanlış okumadır; ya da en masum hâliyle bir yanlış anlama.
Hiperdemokrasi, Jacques Attali’nin kavramsallaştırdığı bir gelecek vizyonudur. Burada yurttaşlar yalnızca seçim dönemlerinde değil, sürekli olarak politik sürece katılır. Dijital platformlar bu katılımı sağlar, algoritmalar ise ölçer ve yönlendirir (2006).
Demokrasi, ister Antik Yunan’da olsun ister dijital çağda, hep birilerinin çıkarına göre şekilleniyor... Platon’un Devlet’inde demokrasi, “herkes kafasına göre takılıyor” modu gibi. Biraz festival havası: özgürlük bol, kurallar gevşek. Ama Platon diyor ki, bu iş fazla uzarsa ortalık karışır, sonunda bir “tek adam” çıkar ve tiranlık başlar. Yani "demokrasi yürüyüşü"nün tiranlığa ulaşması, Platon’a göre kaçınılmaz bir domino etkisi.
Başlarken belirtildiği gibi, Hiperdemokrasi ise Attali’nin vizyonu: “Artık sadece seçim günü değil, her an oy veriyorsun, yorum yapıyorsun, like atıyorsun.” Yani demokrasi 7/24 açık büfe. Fakat işin püf noktası şu: sen katılıyorsun sanıyorsun, aslında algoritmalar seni ölçüyor, yönlendiriyor, hatta dikkatini bile politik sermaye olarak kullanıyor. Yani senin “akışta” ilerlemen bile politik bir eylem haline geliyor.
Tablo oldukça net: Platon’un demokrasi eleştirisi aristokratların “halk fazla özgür olursa işler bozulur” diye homurdanması. Hiperdemokrasi ise kapitalizmin yeni numarası: “Hadi sürekli katıl, özgürsün!” derken aslında senin zamanını ve verini sermaye için topluyor. Kısacası Platon’un demokrasi eleştirisi aristokrat çıkarlarını gizliyor, hiperdemokrasi ise dijital sermayenin çıkarlarını
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Anarşizm deyince akla gelen felsefecileri -Pierre-Joseph Proudhon, Mikhail Bakunin ve Peter Kropotkin- anarşizmi hem toplumsal dönüşüm hem de felsefi tutarlılık açısından oldukça derinlikli biçime getirme gibi bir hedef belirlemişlerdi ve kendi içerisinde bir mantığı ve ciddiyeti barındırıyordu. Onların düşünceleri, hem Marksizm'le diyalog hem de çatışma hâlindeydi (meraklıları için Bakunin ve Marx tartışmaları). Ve kendi içerisinde bir sistematik duruş göstermeye çalışıyordu (benim yanlış okumam da olabilir). Buraya kadar anlaşılabilir olan konu, "post modern anarşizm"lere doğru büyük bir hızla yol almaya başlıyor, ki buradan sonra kendimi Şamanizm kitabını okur gibi hissetmeye başladım.
Şamanizm: Doğadaki her varlığı canlı ve ruhsal olarak kabul eder; hatta Timur Davletov Şaman adlı kitabında bir adım ileri giderek, Şamanizm'in her şeyi kapsadığını savunur. Anarşizm sonuçta bir "eylem"dir ve bu eylemin aktivist ya da pasifist (Gandi örneği) olmasının bir önemi yoktur. Post modern anarşizm (anladığım kadarıyla): Yaşam tarzı, estetik duruş ve söylem biçimi haline getirilmiş; yani, "Queer misin" gel, "ekolojist misin" gel, vegan ya da vejetaryen mısın hiç durma, hemen gel diyerek, dağınık, kapsayıcı olacağım derken mistizm'e dev adımlarla yaklaşan ve bağlamından hızla uzaklaşan bir tavra dönmüş, dönüştürülmüş.
Diyeceğim o ki, okurken ben yandım, siz yanmayın!
Kitabın konusu "intihar"; fakat, sadece insanın hayatına bile isteye son vermesi midir, intihar. Potansiyelini reddetmek, olabilecekken olmamak, kendini inkâr etmek de intiharın bir çeşidi değil midir?
Arka kapak yazısı ile bitirelim sorularımızı.
Stoa'cılar intiharı doğal yaşamın olağan bir sonucu, herhangi bir sona erdirme olayı olarak görüyorlardı. Çağımız ruhbilimdeki gelişmelerle birlikte intiharı büyük ölçüde konu edindi, öyle ki Camus onu iyiden iyiye abartarak felsefenin başlıca sorunu gibi değerlendirdi. Gerçekte intihar tüm bireysel uzanımları içinde toplumsal bir olaydır, uygarlık gelişimleriyle ve bu gelişimler içinde ortaya çıkan değer değişimleriyle sıkı sıkıya bağlantılıdır. Her intihar olayı bir kaçış deneyidir ya da Afşar Timuçin'in bu romanında belirdiği biçimiyle kaçış deneyinin özel bir biçimi olan bir sığınma deneyidir. Başkaldıran insan mı başkaldırmayan insan mı ölüme sığınıyor? Temel sorun burada.
Okunmasa da kayıp değil!
En son söylenecek şeyi başta ifade edelim: Aldığı puanı hak eden bir kitap değil. Konu ilgi çekici, kitabın ismi çarpıcı... fakat o kadar. Okurken sıkıldığım ve kayıp zaman olarak değerlendirilebilecek yavan bir kitap. Bazen puanlandırmalar çok enteresan ve alâkasız olabiliyor.
Kitabı iki ayrı ana bölümde değerlendirebiliriz:
Roman kısmı ve 1979 almanağı. Tavsiyem odur ki; okumak isteyen dostlar ilk önce almanak kısmını okuyarak başlasınlar. Bu şekil bir okuma kitabın ruhuna daha uygun olur.
Keyifli okumalar.
