Avluda gezinen, ölüleri yükleyen, konuşan, dinlenen dört beş talihli kişi yarın güneş doğunca yine burada, bu dünyada olacaklardı, gökyüzünü göreceklerdi ama kendisi burada olmayacaktı.
Her gün yirmi yirmi beşi salgında ölen bu insanlar birbirlerine taziyeye gidiyorlardı. Şehirde hâlâ büyük bir kalabalıktılar. Karantina ilanından sonra sokaklara az çıkmalarına rağmen ailelerine, komşularına, cemaatlerine olan bağlılıkları yüzünden, yani iyi insan oldukları için evlere, cami avlularına, cenazelere iyi niyetlerle gidiyor ve ne yazık ki hastalığı daha da yayıyorlardı.