Azize
@akdmrazize
OKUYUN DİYOR OKUYUN. ÇÜNKÜ MÜREKKEBİN AKMADIĞI YERDE KAN AKIYOR!
PSİKOLOJİ 3/4
228 okur puanı
Mayıs 2015 tarihinde katıldı
40 yıl önce yazılmış bir kitabın anlattığı olayları ve duyguları zaman zaman yaşamış olmak, ama yeni yeni farkında olmak tuhaf. Yeni farkında olmak mı daha tuhaf yoksa 40 yıldır değişmeyen nedenler ve sonuçların mevcut olması mı tuhaf, karar veremiyorum.
Keşke tüm cümlelerin altını çizebilseydim, eminim çizerdim. Her aydınlanmadan sonra bir "oh be" demekten kendimi alamadım.
Okuyan herkesin en az bir bölümde kendinden bir şeyler bulabileceği, Türkiye'deki herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Harika bir kitap! Okurken şiir okuyormuş gibi hissettiren aynı zamanda kendimi felsefe yaparken bulduran, hayat rehberi gibi kitap.
Evlilik konusunda kafanız mı karışık? Açın evlilik başlıklı kısacık bölümü okuyun ama uzun uzun düşünün. Özgürlük sizi düşündürüyor ve çıkmaza mı giriyorsunuz? Hop! Özgürlük bölümüne!
Kısaca dostluk, iyilik, kötülük... Yani hayata dair ne varsa fikir veren, düşündüren ve rehberlik eden birçok konuyu içinde barındırıyor kitap. Ve nihayete erdiğinde tadı damakta kalıyor.
*Spoiler içerebilir*
Kitabı 4 ayda aralar vererek ancak bitirebildim. Okuma kulübünde belirlenmiş bir kitap olduğu için de bitirmek için baya bir zorladım kendimi. Yaklaşık son yüz sayfa hariç ağır akan, okunması zor bir kitaptı benim için. Belki olay değil analiz ağırlıklı olduğu içindir.
Kitapta Veba salgınının yaşandığı günler, başta hepimizin gerçekten var olup olmadığını sorguladığımız bir adada ve yine hayali insanlar çevresinde anlatılıyor. Bu noktada biraz günümüz covid önlemlerine, biraz önlem karşıtlarına, biraz da geleneksel-dini bakış açılarına bolca göndermeler yapılmış. Bunun dışında araya bir miktar da siyaset serpiştirilmiş. Bana öyle geldi ki; Orhan Pamuk, bu kitapta Osmanlı'dan ayrılmış ve bir zaman Türkiye'nin baskısına maruz kalmış milletlerin yaşadıklarını harmanlamış ve bunları hayali adanın ve hayali milletin yaşadıkları, milli ve kültürel mücadelesi olarak aktarmış.
Aşk'a adanmış bir ömrü, âşığın acizliğini, umudunu, çaresizliğini yani aşkı anlatan, hissettiren güzel ama akıcı olmayan bir kitap. Kitabı yavaşlatan şey verilen aşırı detaylardı bence.
Tüm detaylar sıkıcı değildi tabii. Pamuk, Füsunların evinde geçen zamanla ilgili hayal gücünü zorlayan ama bir o kadar da gerçekçi detaylar vermiş "Bazan" bölümünde. Edebi ve güzel bir bölümdü.
Kemal için Füsun'la bir merdiven çıkmak, kısa bir yol yürümek bile çektiği tüm acılara değerdi. Füsun'la beraber olabilmek umudu için ona dokunamadan, onu öpemeden yıllarca Füsun ve Füsun'un ailesiyle beraber vakit geçirdi. Bir ihtimal bana döner, diye. Kitabın sonlarına doğru "Aşk, aslında böyle şey mi yoksa bu kitapta anlatılan aşkın takıntı boyutu mu" diye düşündüm.
Kitap, sadece aşkı değil birçok konuyu birçok farklı yönden gösteren bir kitaptı. Farklı dünyaları görme imkanı buldum. Zenginlerin hayatına sızma olanağı buldum. İstanbul tasvirleriyle İstanbul'a olan merakım arttı. Teknolojinin Türkiye'ye gelme sürecini zevkle okudum. O yıllarla ilgili bazı küçük detaylar öğrendim. O yıllarda film sektörüyle ilgili ilginç ayrıntılar öğrendim. "Koleksiyoncular" bölümü bana gereksiz geldi ama müzeye ve müzeciliğe farklı bir bakıştı. Eşyaya ve eşyanın ruhuna verilen önemi gördüm ve anladım.
Türkiye'deki erkeklerin, kızların kendilerine yaklaşımlarına bakarak "başkalarına da böyle davranıyorlardır şimdi" ön yargılarını ve kıskançlıklarını anlatması gibi birçok toplumsal detay da vardı kitapta.
Son olarak Orhan Pamuk'un nişantaşı haritası gibi bir şeyi düşünüp onu oluşturması onun sanatına aşık, sanata tutkuyla bağlı bir yazar olduğunu düşündürdü. Ve olay örgüsü neredeyse olmamasına rağmen 500 sayfalık kitabın yazılabilmesi bende hayranlık uyandırdı.
Wilhelm Reich'in cinsel araştırmalar yaptığı için haksız yere, insanların çarpıtmaları sonucu cezalandırılmasına isyanı niteliğinde yazdığı kitabı. Bunu "Ya bir sakin ol adam" derken arka kapağındaki yazıyı okuduğumuzda anlıyoruz. Bu konu üzerine düşünmüş ve haksızlığına cevaplar hazırlamış. Bu arada bilime ve sevgiye de hak ettiği değeri göstermiş. Sevginin bir ihtiyaç olduğunu güzel bir şekilde açıklamış.
Yazar; bazen tekrara düşüyor, aynı konuda tekrar tekrar öfkesini kusuyor. Bu da incecik kitabı zaman zaman sıkıcı hâle getiriyor. Sanırım günümüzde toplum eleştirisi eskisinden yaygın, cümleler bize biraz tanıdık.
En sonunda anlıyoruz yazarın bize bir anne bir baba gibi iyiliğimiz için kızdığını. Hepimizin birer büyük adam olmasını istiyor. Ama büyük adam olmaya daha çok var. Sevgiyi anlamaya, farkındalığa ulaşmaya, korkuları yenmeye, özgürleşmeye daha çok var. Sadece bunun için biraz daha çabalamaya, keşfetmeye ihtiyaç var.
Mutlaka okunmalı, diyememekle beraber; sayfa sayısının az olması itibariyle aradan çıkarılması gerektiğini düşünüyorum.
