Akıllı ol senin aklını alırım
Benim olmazsan valla kapına dayanırım
Akıllı ol senin aklını alırım
Benim olmazsan valla dediğimi yaparım
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İnsanın bu dünyadaki temel trajedisi, kendi varlığının ağırlığını taşıyamayıp onu nesnelerin hafifliğiyle takas etme arzusudur.
Modern insan, varoluşsal boşluğunu (horror vacui) anlamlandırmak yerine, etrafını biçimlerle, renklerle ve ambalajlarla kuşatarak görünmez bir kalkan inşa ediyor. Bu, felsefi anlamda bir "kendinden kaçış" estetiğidir.
Nesnelere yüklediğimiz anlamlar, kendi içsel hiçliğimize karşı ördüğümüz duvarlardan ibarettir. Biz eşyaya sahip olduğumuzu iddia ederken, aslında nesne bizi kendi mekanına hapsediyor ve bizi kendi doğasına uydurarak nesneleştiriyor. Yani bilinç, kendi yarattığı yapay dünyada, ürettiği araçların kölesi haline gelen trajik bir özneye dönüşüyor.
Zaman ise bu varoluşsal oyunun en amansız hakimidir. Kronolojik zamanı (kronos) kutsallaştırıp, anın getirdiği niteliksel zamanı (kairos) tamamen gözden kaçırıyoruz. Hız, modern bilincin kendini sorgulamasını engelleyen afyon felsefesidir; çünkü durmak, insanın kendi içindeki o tekinsiz boşlukla, yani kendi varlığıyla baş başa kalması demektir.
İnsan durduğunda, zamanın onu eskitmediğini, aksine kendisinin zamanı hoyratça tükettiğini fark eder. Bu farkındalığın yaratacağı ontolojik kaygıdan (anksiyete) kaçmak için, adımlarımızı daha da hızlandırıyor, saniyeleri birer tüketim nesnesi gibi harcıyoruz.
Deneyimi değere dönüştüremediğimiz, sadece üzerinden geçip gittiğimiz bir patinaj alanıdır artık hayat.
Kusursuzluk algısı da bu illüzyonun estetik ayağını oluşturur. Doğa, doğası gereği asimetrik, kusurlu ve ölümlüdür. Oysa insan, kendi faniliğinden duyduğu korku yüzünden her şeyi pürüzsüzleştirmeye, sterilize etmeye çalışıyor. Kırılan bir nesneyi, incinen bir ruhu ya da
Akıllı ol mimar :)1000Kitap
Mimar kelimesi dilimize Arapçadan geçmiş bir sözcüktür.
Kökenine ve kelime yapısına bakacak olursak:
Kök: Arapça "örmek, imar etmek, şenlendirmek, bayındır kılmak" anlamına gelen 'amara (عَمَرَ) kökünden türemiştir.
Kelime Yapısı: Bu kökten türetilen mi'mār (مِعْمَار), "bir yeri inşa eden, mamur hale getiren, bayındırlaştıran kişi" anlamına gelir.
Dilimizde de yüzyıllardır yapıları tasarlayan ve inşaat sürecini yöneten profesyonelleri tanımlamak için aynı anlam derinliğiyle kullanılmaktadır.
Sahipsiz Mezara Dönmüş İnsan - Kavli Garib Çoban
Vakit o vakit değil, taa ki kendimi affedene kadar.
Yorulduğunda gelirim, ne kadar oldu olmayalı?..
Çünkü sevgi kuşu hep gönüldedir.
B/aşka zamandayız insan insandan kendini, kendinden esirgiyor.
Derin bir insan derin sorular sorar kendine.
Derin bir gönül hayatınızın derinliklerine iner.
İki zeki insan aşık olamaz, gerçek aşkın bir aptala ihtiyacı vardır.
Bir bak bakalım, ne kavgalar verdiğin hayat.
Ne kadar sürüyormuş?..
Bu kadarcık süre!..
Bütün o kavgalara değiyor muymuş?..
Sanki dünyada sadece gündüzün bir saati kadar kaldıklarını sanırlar. Ahkaf-35)
Sana temin ederim ki, yaşayabilmek için elimden gelen ve gelecekte de yapabileceğim her şeyi yapıyorum.
Ey gönül bana inan.
İki zeki insan aşık olamaz, gerçek aşkın bir aptala ihtiyacı vardır.
Bir yere gitmeliyim, çok uzaklara.
Yapmayacağım.
O halde yeniden doğmalıyım, dönüşmeliyim!..
Kime, neye?..
Zamanında ölmek gibi.
Ama sonuna kadar yaşamak.
Dua böyle sesleniyor.
Kendine layık ol.
Ve putlarınıza cevaplamaya hazır olmayabileceğiniz sorular sorar.
İki zeki insan aşık olamaz, gerçek aşkın bir aptala ihtiyacı vardır.
Ve eğer bir gün gitmek istersen, benim için endişelenme, ben iyi olacağım.
Dağda bir çoban çeşmesinin kıyısında diz çökerek, çamurla yeni bir kalp yapacağım kendime.