Dün biraz beni sıkan bir şey oldu; gerçi anlatamayacağım ama, bir yerde arkadaşlarla toplanmıştık, bir ara pencereye yaklaştım. Öyle bir manzarayla karşılaştım ki anlatmama imkân yok. Aynı şekilde sayısız ağaçlar, üzerlerinde hiç yaprak yok! Upuzun, sipsivri, birbirlerine yakın ve hepsinin ortasında batmakta olan güneşin ışıkları! O kadar boş, o kadar sessizdi ki, kendimi bütün o ağaçların arasında kimsesiz ruhumun ızdırabı ile yapayalnız kalmış sandım. O kadar boş ve sessizdi ki ağlamaya başladım! Herkes şaşmış, bana bakıyordu. Istersen sen de bana deli de ama sanıyorum sen beni anlarsın.