Bahar
@albedoxy
"Edebiyatı ciddiye alışımız insanın yüreğini burkuyor."
Şu anda okuduğu kitaplar
Osmanlı Hanedanı İçin En Lanetli İsim
Seksenden fazla şehzade kardeş katline kurban gitti. Bazı şehzadeleri öz babaları öldürttü...
Bu felaketlerin en fazla yoğunlaştığı isim Mustafa oldu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Böyle özensiz, kötü yazılmış kitaplar beni çok sinirlendiriyor. Çeviriyle alakalı hiçbir sorun yok, hikâye çok vasat.
Bu yazarın kitaplarını bıkmadan usanmadan kötüleyebilirim. 
Yan Evin Sırrı okuduğum en berbat romanlardan biriydi. Açıkçası aklı selim biri o kitaptan sonra bir daha bu yazarın yazdığı kısa mesajı bile okumazdı ama ben bu kitabın yarısını okuyarak yarısını dinleyerek bitirdim. Storytel'de Dilek Gürel'in seslendirdiği çoğu kitabı dinledim. Onun seslendirmesi bir nebze katlanılabilir kıldı kitabı.
Anlatımda gereksiz o kadar çok detay, alakasız yerlerde karakterlerle ilgili verilen o kadar çok bilgi var ki kitabın basılı hali önümde olsaydı bir editör gibi kırmızı kalemle tüm hataları işaretlerdim ve eğer iyi bir hikâye olsaydı baştan yazmayı denerdim. Ama anlatımı gibi kurgusu da berbat bir kitap.
Yaratıcı yazarlık atölyelerinde kötü yazım örneği olarak okutulabilir belki.
Yan Evin Sırrı okuduğum en berbat romanlardan biriydi. Açıkçası aklı selim biri o kitaptan sonra bir daha bu yazarın yazdığı kısa mesajı bile okumazdı ama ben bu kitabın yarısını okuyarak yarısını dinleyerek bitirdim. Storytel'de Dilek Gürel'in seslendirdiği çoğu kitabı dinledim. Onun seslendirmesi bir nebze katlanılabilir kıldı kitabı.
Anlatımda gereksiz o kadar çok detay, alakasız yerlerde karakterlerle ilgili verilen o kadar çok bilgi var ki kitabın basılı hali önümde olsaydı bir editör gibi kırmızı kalemle tüm hataları işaretlerdim ve eğer iyi bir hikâye olsaydı baştan yazmayı denerdim. Ama anlatımı gibi kurgusu da berbat bir kitap.
Yaratıcı yazarlık atölyelerinde kötü yazım örneği olarak okutulabilir belki.
Kitabı beğendim. Merakla ve hızlıca okunan güzel bir roman. Alzheimer'a yakalanan bir insanın birinci ağızdan anlattığı bir hikâye için, günlük formatı çok yerinde bir tercih olmuş. Diğer türlüsü inandırıcı olmazdı. Zamanla yarım dakika öncesini bile unutmaya başlayan bir karakterin anı kitabı yazması mesela, mantığa ters gelirdi. Önce yakın hafıza gidiyor, evet, ama zamanla tüm hafıza. Geriye kalanlar sadece parça parça silik hatıralar.
Alzheimer çok yıkıcı bir hastalık. Kitabı okurken aklıma Father filmi geldi, Anthony Hopkins'in "Anne... Anne... Annemi istiyorum" diye ağladığı, çocuk gibi savunmasız durduğu sahne uzun süre aklımdan çıkmadı. Bebek olarak doğuyoruz ve eğer bu hastalığa biz de yakalanırsak (ya da yakalanmasak bile çok uzun süre hayatta kalırsak) bir bebek gibi bakıma muhtaç bir şekilde ölene kadar bu çaresiz durumla yaşayacağız.
Tıpta demans ve alzheimer'dan birçok branşta bahsedilir. Hem fiziksel hem psikolojik çok fazla tahribata sebep olan bir hastalıktır ama ne yalan söyleyeyim, ben öğrenciliğimde Alzheimer'a çalışırken, bu hastalıktan muzdarip karakterlerle karşılaştığım filmlerden/kitaplardan etkilendiğim kadar çok etkilenmiyordum. Sanatın gücü burada yatıyor. Ercan Kesal boşuna "Çehov okumamış bir doktora muayene olmayın" demedi. Tababetle uğraşan insanlar, bu hastalıklarla cebelleşenlerin sadece fiziksel olarak değil ruhsal olarak da nasıl bir acıyla yaşamak zorunda kaldıklarını bilirlerse o zaman bu duruma çare olmak için belki daha şevkli çalışabilirler.
Bu hastalığın radikal bir tedavisi yok, sadece süreci yavaşlatan ama bunu yaparken de bir sürü yan etkiyle ıstırap çekmeye sebep olan ilaçlar var. Onlar da sayılı. Umarım ileride tedavisi rahat ve basit bir hastalık olarak görüleceği zamanlar gelir.
