Sen Kadınsın Otur Oturduğun Yerde!
Sıcak havaların etkisiyle kısa sürecek, bir çırpıda okunacak, elimden bırakamayacağım, akıcı bir kitap okumak istiyordum. Bu sebeple elim kitaplığımda duran ve okumadığım tek Moliere kitabı olan Kadınlar Mektebi'ne gitti.
Moliere! :) Sadık dostum, zor zamanlarımın kurtarıcısı, gülmek istediğimde, gülerken biraz da düşünmek istediğimde sık sık başvurduğum bir yazar kendisi. Dün, gecenin geç saatlerinde başlamış kitabı sabahı erken saatlerinde bitirmiş bulunuyorum.
Gelelim kitaba. :) Bu eserinde Moliere; erkeklerin kadınlara yönelik baskıcı ve kıskanç bakış açılarına, ahlak ve namus kavramının içeriğine, aşk ve evlilik kavramının sorgulanmasına, evlilik nedir/ne değildir?'in irdelenmesine yer vermiş. Bunları ele alırken yer yer mizahı yönünü de tabii ki ortaya koymuş. Bu eserinde diğerleri kadar gülemedim fakat bu durum, eserin değerinden ya da okurken aldığım keyiften hiçbir şey eksiltmedi. Yine her eserinde olduğu gibi bunda da yer yer ihanet, kaos, aldatmaca, entrika vardı. Bunların olmadığı bir esere Moliere eseri demem şahsen. :)
Dili akıcı, okuması kolay ve keyifli bu kitabı; uzun, bol betimlemeli ve ağdalı anlatımlardan yorulmuş, edebi açıdan daha anlaşılır ve sade bir kitap okumak isteyen herkese gönül rahatlığıyla öneririm.
Polisiye Ve Gizem Türüne Giriş İçin İdeal Bir Roman
Polisiye türüne yeni başlayan biri için İyi Bir Kızın Cinayet Rehberi iyi bir tercih. Çünkü klasik ağır polisiyelerden ziyade gizem ağırlıklı, daha hafif ve rahat okunan bir polisiye deneyimi sunuyor. Kanlı sahneler ya da karmaşık soruşturmalarla boğmuyor, bunun yerine merak duygusunu sürekli canlı tutarak okuru içine çekiyor.
Hikâyenin merkezinde Pip karakteri var. Bir olayın peşine düşmesi, herkesin kabul ettiği bir gerçeği sorgulaması ve vazgeçmemesi hikâyeyi taşıyan en önemli unsur. Aslında kitap bana göre bir cinayetten çok, insanların bir olayı ne kadar hızlı kabullenip sorgulamayı bırakabildiğini anlatıyor. Kasaba için suçlu bellidir, dosya kapanmıştır ve kimse daha fazlasını öğrenmek istemez. Pip ise tam da bu noktada devreye giriyor. Bu yüzden karakteri genel olarak çok başarılı buldum.
Andie’nin gerçekten ölüp ölmediği sorusu kitap boyunca güçlü bir merak unsuru yaratıyor. Sürekli yeni ipuçları ortaya çıkıyor ve bir noktadan sonra okur olarak her ihtimali düşünmeye başlıyorsunuz. Fakat burada küçük bir eleştirim var: Gizem romanlarında yanıltıcı izler normaldir ama bazı sahnelerde bunun doğal bir ipucu olmaktan çıkıp okuru bilinçli olarak yanlış yöne çekmek için kurulmuş bir aldatmaca gibi hissettirdiğini düşündüm. Merak duygusunu canlı tutuyor ama geriye dönüp baktığımda bazı parçalar tam yerine oturmuyor.
Pip’in cesareti ise hikâyenin hem güçlü hem de zayıf taraflarından biri. Başlarda merak eden, araştıran ve pes etmeyen bir karakter olarak çok iyi çalışıyor. Ancak olaylar ilerledikçe bu cesaret fazla büyüyor. Özellikle bazı yüzleşmelerde tek başına hareket etmesi ve kendini ciddi tehlikelere atması bana abartılı geldi. Bu noktadan sonra karakter gerçekçiliğini biraz kaybedip masalsı bir hâl alıyor.
Karakter sayısı zaman zaman kafa karıştırıcı
Bazı karanlıklar gözle görülmez.
Bazı büyüler ise insanın zihnini ele geçirir.
Gümüş Sandalye, Narnia Günlükleri'nin en karanlık, en olgun ve en düşündürücü kitaplarından biri. Bu kez hikâyenin merkezinde ne büyük savaşlar ne de taht mücadeleleri var. Lewis bizi yeraltının karanlık dehlizlerine, unutulmuş bir prensin peşine ve gerçekle yanılsamanın birbirine karıştığı tehlikeli bir yolculuğa çıkarıyor.
Eustace ve okul arkadaşı Jill Pole, Aslan'ın verdiği görevle yıllar önce kaybolan Prens Rilian'ı bulmak için Narnia'dan kuzeye doğru yola çıkarlar. Ancak bu görev sandıklarından çok daha zordur. Devlerin ülkesi, terk edilmiş şehirler, yeraltındaki karanlık krallıklar ve insanın aklına bile güvenemeyeceği bir düşman onları beklemektedir.
Bu kitapta beni en çok etkileyen şey macera değildi.
Karanlıktı.
Lewis ilk kez Narnia'nın masalsı yüzünü geri plana çekiyor ve okuru daha ürkütücü, daha melankolik bir atmosferin içine bırakıyor. Hikâye ilerledikçe yalnızca karakterler değil, okur da neyin gerçek neyin aldatmaca olduğunu sorgulamaya başlıyor.
Özellikle Yeşil Cadı'nın yeraltındaki sahneleri...
Narnia serisinin en unutulmaz bölümlerinden bazıları.
Çünkü burada verilen mücadele yalnızca fiziksel değil.
Bir inanç mücadelesi.
Bir hatırlama mücadelesi.
Bir gerçeğe tutunma mücadelesi...
Cadı, kahramanları zincirlerle değil; şüpheyle esir almaya çalışıyor.
Onlara gördükleri dünyanın bir hayal olduğunu söylüyor.
Yazar Grady Green, hayatının en mutlu ve en kötü gününü aynı anda yaşar. Kitabının çok satanlar listesine girdiğini öğrendiği gece karısı Abby ortadan kaybolur. Bu olay üzerine Grady tamamen çöker ve temsilcisinin önerisi ile bir adada inzivaya çekilir. Yazarın çok iyi anlattığı adanın tekinsiz atmosferinde, sırlar açığa çıkar ve Grady kendisini geri dönüşü olmayan bir intikam ve aldatmaca ağanın ortasında bulur.
Ters köşeleri ile ünlü olan yazar burada da yine bir ters köşe yapmış.
Kitap şu önerme üzerine kuruludur: "Kadınlar kocalarının değişeceğini düşünür ama değişmezler. Erkekler ise karılarının değişmeyeceğini düşünür ama değişirler."
Yıllarca aynı yastığa baş koydugunuz, aşık olduğunuz insanı aslında hiç tanımıyor olabileceğiniz durumu kitaptaki psikolojik gerilimi tırmandırıyor.
Hayalet Avcısı
Puan vermedi
Hayalet Avcısı
GERÇEKTEN HAYALETLER VAR MI, YOKSA HER ŞEY BİR ALDATMACA MI?
Cahit Kaya'nın kaleme aldığı Hayalet Avcısı, okuru gizem, heyecan ve macera dolu bir serüvene davet ediyor. Hikâyede Tolga ve Kartallar Takımı, mahallede ortaya çıkan esrarengiz olayların peşine düşüyor. Yaşlı insanları kandıran ve kaybettikleri yakınlarıyla iletişim kurduğunu söyleyen gizemli bir "hayalet", herkesi korkuya sürüklüyor. Ancak çocuklar olayların görünen yüzünden fazlası olduğunu düşünüyor.
Kitap boyunca hayaletler, fal, büyü gibi konular sık sık gündeme geliyor. oğlum 8 yaşında okurken biraz etkilendiğini gördüm ve küçük yaş için uygun olmadığını kendim okuyarak daha ne anladım Fakat hikâye ilerledikçe okur, bu gizemli olayların arkasındaki gerçekleri sorgulamaya başlıyor. Bu yönüyle kitap, sadece bir macera romanı değil; aynı zamanda okurlarını düşünmeye ve olayları farklı açılardan değerlendirmeye teşvik ediyor.
254 sayfalık bu sürükleyici macera; gizem, gerilim ve doğaüstü temalar içerdiği için özellikle genç okurların ilgisini çekebilir. Kitabın içeriğindeki hayalet, büyü, fal ve doğaüstü unsurlar nedeniyle 14 yaş ve üzeri okurlar için daha uygun olduğunu düşünüyorum.
Siz olsaydınız gece yarısı çalan bir telefona cevap verir miydiniz?
Yorumlarda buluşalım!
[İkinci kez okuduğum kitaplardan]
"Efsuncu Baba" Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın, toplumcu gerçekçilikle mizahı aynı potada erittiği en dikkat çekici eserlerinden biridir. Roman, halk arasında “keramet sahibi” olduğuna inanılan bir adamın etrafında şekillense de, dönemin toplumsal yapısındaki cehaleti, hurafeye bağlılığı ve insanların çaresizlikten doğan inanç zaaflarını eleştiriyor. Gürpınar, olay örgüsünü bireysel bir hikâye üzerine kurmuyor, mahalle yaşamını, dedikodu kültürünü, korkularla beslenen toplumsal psikolojiyi ve insanların akıl yerine mistik çözümlere yönelmesini ironik bir üslupla eleştiriyor. “efsunculuk” metafizik bir aldatmaca ziyade, toplumun düşünsel geri kalmışlığının sembolüdür. Roman boyunca karakterlerin batıl inançlarla hareket etmesi, yazarın pozitivist dünya görüşüyle bilinçli biçimde çatışıyor. Hüseyin Rahmi, halk dilini son derece canlı ve doğal biçimde kullanıyor; sokak ağzı, gündelik konuşmalar ve mahalle atmosferi romanı yapaylıktan uzaklaştırırken, anlatıya güçlü bir gerçeklik hissi kazandırıyor. Yazarın mizahi dili, sert toplumsal eleştiriyi daha okunabilir ve çarpıcı hâle getiriyor. Bir dönemin insanlarını anlatan klasik eser, bugün bile insanların korkular üzerinden nasıl yönlendirildiğini gösteren zamansız bir toplumsal analiz niteliğindedir. Özellikle insanların akıldan uzaklaşıp kurtuluşu gizemli figürlerde araması, romanın güncelliğini koruyan en önemli yönüdür. Gürpınar’ın sade fakat zekice örülmüş anlatımı, okuyucuyu hem güldüren hem de rahatsız eden bir etki yaratıyor. Roman ilerledikçe insan, eleştirilen cehaletin yalnızca geçmişe ait olmadığını fark ediyor. "Efsuncu Baba" Türk Edebiyatında mizah aracılığıyla toplumsal çözümleme yapan, en güçlü eserlerden biri olarak öne çıkmaktadır.
