"Şimdi konuşmuyorum, seneler sonra da konuşmayacağım. Hiçbir zaman karşılarına geçip intikam almayacağım. Düştüklerinde iyi olmuş bile demeyeceğim. Benim kelimelerim sesimden çıkıp kimseye çarpmayacak. Keşke bunun anlamını biraz olsun bilseydiniz."
Bu kızda bu ölüm korkusu neden?
nasıl oluyor da çıldırmıyoruz
öleceğimizi bildiğimiz halde?
Yoksa, ben ölmem gibi mi geliyor insana.
Dayım söylüyor:
cephede herkes böyle düşünürmüş
doğru mu?
Yoksa ölmeye de mi alışıyoruz?
ihtiyarlamaya alıştığımız gibi
Bence bunun sebebi şu:
her birimizdeki kısalığa rağmen
yaşamak daha kuvvetli ölümden...
Kendimden sıkıldım bu aralar
Ben bana tahammül edemediğim günlerdeyim şimdi
Bıraksalar devrileceğim
Her şeyi tıklım tıkış atmışım içime
`Ulan ben de insanım, her şey bir yere kadar` diye inim inim inlediğim günlerdeyim…
Başkalarını tamamlamak için kendimizi yarım bıraktığımızı yeni yeni fark ediyorum, üzgünüm
Başımı taşlara vurduğum günlerdeyim…