Masal ve Kahramanı
@alex78
Hayatımın en büyük gururu, 7 yıldır birlikte büyüdüğüm kızım.
Tutkum önce kitaplar, tiyatro ve sinema. Atatürk'ün izinde bir vatanperverim
Fenerbahçe ruhumda, caz, blues, rock ve opera ise kulaklarımda.
Muhasebe
Lise
Ankara
29 Ocak 1978
412 okur puanı
Aralık 2015 tarihinde katıldı
Kobo Abe, bir kum çukurunun dibinde modern insanın trajedisini inşa etmiş. Niki Jumpei’nin kaçış çabasıyla başlayan hikayenin, kabulleniş ve aidiyetle evrilmesi sarsıcıydı. Bizim 'özgürlük' dediğimiz şey, acaba sadece daha geniş bir çukurda yaşamaktan mı ibaret? Rutinin bizi nasıl evcilleştirdiğini ve kimliğimizi nasıl aşındırdığını anlatan, Kafkaesk atmosferiyle nefes kesen bir başyapıt. Okurken ağzınızda kum tadı hissedeceksiniz."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kambur", insanın en temel evini, yani kendi bedenini bir yabancılaşma mekanı olarak ele alıyor. Ichikawa, omurilik eğriliği olan bir kahramanın gözünden dünyayı anlatırken, okuyucuyu "normal" kabul edilen her şeyi sorgulamaya zorluyor. Kitap, engelli bir bireyin sadece fiziksel mücadelesini değil; arzularını, öfkesini ve varoluş sancılarını tüm çıplaklığıyla, hiçbir ajitasyona kaçmadan önümüze seriyor
Thérèse Raquin, tutku anlatısından çok, sıkışmış hayatların yarattığı iç huzursuzluğa odaklanan karanlık bir romandır. Zola karakterlerini romantikleştirmez; soğuk, mesafeli bir dille insanın karanlık yanını gösterir. Bu mesafe yer yer metni sertleştirir ama aynı zamanda etkisini artırır. Kısa, rahatsız edici ve akılda kalan bir okuma.
Kitap mı okudum, rüya mı gördüm, hâlâ tam emin değilim. Miller yazmış mı yoksa uykusuzluktan sayıklamış mı, orası da muamma. Parça parça çok güzel şeyler var ama birleştirince sanki puzzle’ın bazı parçaları başka kutudan çıkmış gibi.
Ama elimden de bırakamadım, ayrı mesele.
Ve o son…
Uykusuzluk’taki bitiş tam zengin kalkışı olmuş yazar kalemi, kağıdı bırakıp “neyse ben gidiyorum” deyip çıkmış gibi olmuş
Kitabı okurken yalnızca geçmişi değil, bugünü de yaşadım adeta. Ne yazık ki bazı karanlıklar değişmiyor: Dün de vardı Atatürk düşmanlığı, bugün de var. O dönem yaşananlar, bugünün aynasında hâlâ capcanlı duruyor.
Deniz Gezmiş’in bu ülke için verdiği mücadeleyi, yüreğini, adanmışlığını bir kez daha iliklerime kadar hissettim.
Ve Osman Balcıgil yine kalemiyle hem düşündürdü hem de içimizi sızlattı.
Gerçeğe dayalı, çarpıcı ve cesur bir roman. Karanlık Oda, sadece geçmişi anlatmıyor; bize bugünü de hatırlatıyor.
