Eksik olan bir şey vardı. Yeniden eksisi gibi olmamı, belki de insanların iyi olduğuna inanmamı sağlayabilecek önemli bir şeydi bu eksik olan. Üstüme bir suskunluk çökmüştü, canım hiçbir şey istemiyordu, hemen her zaman Minguinho'nun yanı başında oturup kayıtsız gözlerle hayatın akışını izliyordum. Onunla konuştuğum, anlattıklarını dinlediğim de yoktu.
"En fenası da balonumun başına gelenler. Öyle güzel olacaktı ki. İnanmazsan Luís'e sorabilirsin."
"İnanıyorum. Gerçekten de güzel olacaktı. Ama zararı yok. Yarın Dindinha'nın evine gider, sonra da paket kâğıdı satın alırız. Sana yardım ederim, dünyanın en güzel balonunu yaparsın. Öyle güzel olacak ki yıldızlar bile kıskanacak."
"Hepsi boşuna, Godóia. İnsan ilk balonunu bir kez yapar. Beceremezse de bir daha asla tutturamaz, hevesini kaybeder."