Aleyna Burunsuz
@aleyburun
Şu anda okuduğu kitaplar
Ben bugün tekrar terapiye başladım. Yeni sınırlar öğrendiğim bu süreci, daha kendimin merkezine inme ve bireyselleşme adımlarımı kaldıramadığım için sanıyordum, sanki bu bir güçsüzlükmüş gibi. "Hayırdır?" Dedim kendi kendime sürekli. " Hani kendini tanımıştın, hani gelişimin?" "Zaten bunu bunu da yapamadın, hala neyi tercih etmen gerektiğini bile tam bilmiyorsun" gibi gibi, adım adım kendimi zorbalamaya başlamışım. Otomatik sahip olduğum şema, ipin ucunu yakalamak için talep ettim sanmıştım. Bugün gidince farkettim ki kendimin daha derinden bir parçasını tanıma sancısındayım ve yanlış bir kanı oluşturup, sürecimi uzatmamak için bilinçle gitmişim aslında. Aslında kendime kendimi zorbaladığım kadar şevkatsiz değilmişim, bu kadar keskin sınırlar içerisinde bununla gurur duymak varken, kendime hemen içimde açık aramışım. Buda insanın iç elalemi değil mi?
Her zorluğun bir güzellik getirdiğini farkettiğimden beri normale dönüşlerim çok çabuk oluyor aslında. Bunu da sorguluyorum aslında ama, gerçi herşeyi tekrar sorguluyorum bu ara, sadece yaşamayı bırakmadan. Bugün sohbet esnasında "bu yaşadıklarınla fayda sağlayabileceğin yolları denemek istemez misin?" cümlesini duydum, "hep denedim ve hep yarım bıraktım, başaramadım" dedim ve "belkide zamanı değildir Aleyna, belki hala yerine oturması gereken taşlar vardır" diye bir cevap aldım, bunu bir kaç kere beynimden tekrarladıktan sonra sadece rahatlamadım, bir süredir savaşarak girdiğim dinlenme alanında kaybettiğim enerjimi de tekrar korladım. Ve bunu önüme gelen herkesle paylaşmak istedim, çünkü bu zorbalığı kendimize yapan o kadar çok büyük bir topluluğuz ki. Akşam sohbetinde de bir arkadaşım "neden sadece ben 100 almıyorum diye sorguluyorum, sadece ben başarılı olmak istiyorum" dedi. "Ne kadar başarırsan başar, her zaman
Reklam
Aleyna Burunsuz
, 2025 okuma hedefini ekledi.2025 OKUMA HEDEFİ
14/35 kitap - %40 tamamlandı
14 kitap okudu
35 kitap
2.973 sayfa
1 inceleme
8 alıntı
Hayatımdan bir yıl daha aktı. Hayatı içimde karartmadığım, hayır demeyi öğrenip kendimi tanımaya başladığım bir yıl. Bol sohbetli masaların, adımların olduğu, kendimden ve hayattan vazgeçmediğim, parıltımı farkedip, bunu kısmadığım, asla benlik değil diyip sevdiğim bir sürü yönlerimi tanıdığım, kendimle barışmayı öğrendiğim bir yıl. Hayatta düşmemeyi değilde, düştüğümde o çukurda yuvarlanmadan çabucak çıkmayı öğrendiğim bir yıl.
Yılın başında sıkışmış bir histe ağlayarak geçirdiğim o yolculukta, şehrin göbeğindeki sarı balkon çok dikkatimi çekmişti. Ve bu sene hedefim hayatımdaki sarı balkonu oluşturmak demiştim. Bunun dışında kendime bir sürü yol koymuşum, bazılarını başarmışım, bazılarını yarım bırakmışım, bazılarını başaramamışım. İnsanım, önüme alıp o sarı balkonu nasıl oluştururum demesemde, buna yaşamışım bu sene. Hayatımdaki kendimle olan iletişimimmiş o sarı balkon. Ve şuan bu küçük kız o sarı balkona sahip. Birde hem bedensel hemde mental sağlığına. Kaç yıl akar bilmem, yıl sadece matematik hesabı. Ama her yıl içimize güzellikler aksın. Bu senenin hedefi, bu küçük kızın arkasından bir an olsun eksilmemek olsun. Bir de o sarı balkonun çiçeklerle dolması olsun.
