Sevgi bizi saadete,zevke götürecek bir vasıtaysa diğer birisine ihtiyaç vardır. Fakat muhabbeti böyle adı bir vasıta değil de , büyük ve temiz bir gaye , hatta hayatımızın sebebi olan bir mevcudiyet diye kabul edersek başka birisinin lüzumu yoktur. İnsan tek başına da sevebilir . Böylece hiç kimseye hasredilmeyen bir aşk bütün kâinatı içine alabilir . Halbuki bir şahısta toplanabilen ve teskin edebilen bir aşkın , düşün ,ne kadar kuvvetsiz ve ne kadar dar olabilir .
Büyük şehir bütün karmaşıklığı, sonsuzluğu içinde sessiz sedasız uyuyor ve koynunda birbirine benzemez milyonlarca insan ve macera saklıyordu. Fakat bir insan kalbi bu şehirden daha karmakarışık daha uçsuz bucaksız değil miydi ?
" Bir mahpusu dünya ile hiç alakası olmayan bir zindana kapamak ona en büyük iyiliği yapmaktır. Onu en çok yere vuran şey, hürriyetin elle tutulacak kadar yakınında bulunmak , aynı zamanda ondan ne kadar uzak olduğunu bilmektir ... "