Sevgi bizi saadete,zevke götürecek bir vasıtaysa diğer birisine ihtiyaç vardır. Fakat muhabbeti böyle adı bir vasıta değil de , büyük ve temiz bir gaye , hatta hayatımızın sebebi olan bir mevcudiyet diye kabul edersek başka birisinin lüzumu yoktur. İnsan tek başına da sevebilir . Böylece hiç kimseye hasredilmeyen bir aşk bütün kâinatı içine alabilir . Halbuki bir şahısta toplanabilen ve teskin edebilen bir aşkın , düşün ,ne kadar kuvvetsiz ve ne kadar dar olabilir .