İnsan evladının en büyük hatası her hangi bir konuda kendini mutlak doğru olarak görmesi ve kendi "ben"-inde hapsolmasıdır. "Ben yaptım, ben sevdim, ben doğru karar verdim, ben öyleyim, ben böyleyim".
Ey insan, sen hiç kimsin. Sen seni yaradan Rabbin "Ölsün insan, o nasıl da nankördür!" dediği varlıksın. Sen nefsinin esiri olmuş, yalan düşünceleri gözünde güzel cilvelenmiş bir zavallısın.
Bir konuda mutlak doğru ola bilmek için, o konuya tamamen hakim olmak, o konu hakkında olan her şeyi noktasına kadar bilmek ve nefsinden tamamen arınmış olarak hüküm vermek gerekir.
Ey insan, sen kendi küçük penceresinden dünyaya bakan zavallı bir hiçsin. Sen nasıl oluyor da, o küçük pencereden bakarak her şeyi göre bildiğini, her şeyden haberdar ola bildiğini zann ediyorsun? Bununla da yetinmeyip, bu kısır bilgin üzerine, nefsine kul olmuş aklınla hüküm veriyorsun?
Kendine gel, anla artık dünyayı. Senin bildiklerin doğru değildir, senin hiss ettiklerin doğru değildir. Sen olayların yalnız ve yalnız kendi pencerenden görünen ve senin göre bildiğin kadarını biliyorsun. Senin verdiğin hükümler daima nefsinin etkisi altındadır. Doğruyu sadece kendini, düşüncelerini, gördüklerini, bildiklerini Allah'a teslim ettiğin, hükmü Ona bıraktığın, kendinin hiç olduğunu anlayıp, "ben"inden kurtulduğun zaman bulacaksın. Uyan artık, ey zavallı varlık, uyan artık.