alize*
@alizeee
hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır? özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?
73 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Öncelikle şöyle girmek istiyorum: BU KARAKTERLERİ ÇOK ÖZLEMİŞİM!
Az önce Virüs Kodu'nu bitirdim ve çok boş hissediyorum. Ve bu his sadece Labirent Serisinden bir kitap okuduğumda oluşuyor. Kitabı bitirdim ve kapağını yavaşça kapatıp öyle oturdum ve düşündüm. Kendime daha önce okumadığım için gerçekten çok kızıyorum.
Hikayelerine okuyarak ortak olduğum karakterlerin geçmişlerini öğrenmek beni hem çok hüzünlendirdi hem de mutlu etti. Kitap benim için çok değerli sahneler içeriyordu. O bütün Thomas ve Newt sahneleri, Thomas ve Teresa sahneleri, Thomas ve Teresa'nın Chuck'a anne ve babası gibi davranması vesaire. Gerçekten kitap bazı bölümleriyle içimi çok ısıttı. Bu karakterler daha küçücük çocuklar ve onları öyle hayal etmek beni böyle çok yumuşak (?) hissettiyor.
Kitabı her cümlesiyle, her karakteriyle (onları önceden de tanıyordum ama olsun) çok sevdim. Çoğu yerde de göz yaşlarımı tutamadım.
Ve gün geçmiyor ki benim Thomas karakterine olan hayranlığım azalsın. Gerçekten küçük yaşında bu kadar acıyı ve sorumluluğu kaldırdı. Thomas karakteri benim için çok özel ve bunu bu kitapla daha da çok fark ettim.
Bu seri benim hayatımın serisi diyebilirim ve seriyi bütün karakterleriyle seviyorum. Bu seriyi canı gönülden herkese öneriyorum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Herkesin övdüğü ve benim hep abartıldığını düşündüğüm Küçük Prens'i bitirdim. Meğersem yanılıyormuşum. Kutsal kitaplardan ve Das Kapital'den sonra en çok dil ve lehçeye çevirilen bir kitapmış Küçük Prens. Ve bence bu şanı da hak etmiş. Çünkü gerçekten basit bir çocuk kitabı değil. Herkese bir şey katabilecek seviyede.
Ben yazarın Küçük Prens'e olan sevgisini çok safça ve güzel buldum. Ayrıca sonu da beni böyle çok hüzünlendirdi. O son cümleler benim içimi acıttı ne yalan söyleyeyim. Kitabı gerçekten beğendim.
Umarım bir gün bu kitabı asıl dilinde okuyabilirim.
Herkes zamanını ayırıp bir göz atmalı.
Bir Dan Brown kitabının daha sonuna geldim. Kaç kitabını okursam okuyayım Dan Brown beni büyülemeye ve şaşırtmaya devam ediyor. Kurduğu zekice, heyecanı hiç bitmeyen kurgularına bir de romantizmi katıyor ve bu kitaplarını daha da güzel yapıyor.
Öncelikle ben Dijital Kale'yi okumaya ilk başladığımda biraz sıkılmıştım fakat düğüm bölümüne geldiğimde kitap beni karakterleri (David Becker) ve konunun ilerleyişiyle kendine bağladı. Kitapta ana karakter olan kriptograf Susan'ın nişanlısı ve bir dilbilimci olan David'e nedensizce çok ısındığımı belirtmek isterim. Susan ve David'in ilişkisini de sevdim. Bununla birlikte çok hoşuma giden bir ayrıntıyı eklemek isterim kitaptan.
David, Susan'a not bırakırken hep "üzerinde balmumu olmayan, David" diye imzalıyor. Bütün kitap boyunca Susan bunun ne olduğunu çözemiyor ve kitabın son sayfalarından buna açıklık getiriliyor.
Rönesans döneminde yapılan heykellerde hata olduğu zaman İspanyol heykeltıraşlar bu hatalarını balmumu ile kapatırmış. Üzerinde hiç hata bulunmayan ve balmumu ile kapatılmayan heykellere "sin cera heykel" yani "üzerinde balmumu bulunmayan heykel" denirmiş. Bu deyim daha sonra dürüst, hakiki anlamlarında kullanılmış. İngilizcedeki "sincere (samimi)" sözcüğü İspanyolcadaki "sin cera" sözcüğünden türemiştir. Ve mektuplar genellikle "sincerely, ..." diye imzalanmıştır. Bu ince detay kitapta en çok hoşuma giden şey oldu.
