Alkali Kitap
@alkalikitap
"Ben hangi kente girersem yalnızlık da geliyor benimle
bütün sokaklara, bütün evlere
Senin söylediğin şarkılar da eskiyor gecenin ortasında,
beklemekten yolları özlemiş.
Delifişek bir peri masalı gibidir gece geçilen eski ve büyük bazı kentler,
hep kalırdı
Ben kentlerin en korkulu saatlerine rastlıyordum,
çünkü sen olmuyordun öyle anlarda.
Reklam
"Ben galiba bu inceliği seviyorum yollara çıkarken
yalnız ve terk edilmiş duygularla:
“Güle güle gidin ve güle güle gelin” deyişini
sevgileri gizemle dile gelen kadınların.
Bir ırmağın boylu boyunca sessiz akışı gibi ve
yollar boyunca uzanışı yanı başımda
Sonra ırmak gideceği yere gider elbet, ben başka yere:
Denize ve deniz olur suyun adı."
"Kendime renkli bir kış mevsimi ısmarladım küçük dereciklerle
Kar sizin neyiniz olurdu yokluklarınızda ben buraları görmeyeli?
Depremin yanından geçtik, dağlara yaslanmış bulutların arasından
Gülen bir çocuğun mutluluğudur yüzün, hiçbir umudu tüketmeyen
Benim duyduğum göl kıyısı kuşlarıdır, artık buralardır senin sesin."
"Sabahları günaydınlarla esenleştiğim bir manavın gözleriydi sanki
Oysa hep gül kokulu bahçıvanlardı yüreğimi kuşluklarda sulayan...
Gözlerine ansızın baktıkça kaçırırdı bakışlarını o kız uçup giderken
Bitmiş bir masaldı anlattığım, yenik bir savaşçının korkularında...
Beni anımsa! Sitem etmeden uzaklardan yol gözleyen bir aşk mı?
Unutulur sandığım her şey ertelenmiş yaşamalarda saklı kalsın..."
Yaz, yalnızca yorucu ve sıkıcı işlerle geçmezdi. Bazen eğlenceli şeyler de olurdu. Salça işlerine pek karıştırılmazdı erkek çocuklar. Onlara domatesleri taşımak düşüyordu bir tek. Ondan sonra uzaklaşırlardı, belki bir de tepsilere dökülen kaynamış domateslerin dama taşınmasında yardımcı olurlardı. Ama bulgur elde etmek için kazanlarca buğday kaynatmak, arada bir karıştırmak, hedik yapmak, onlardan tuzlayarak doyasıya yemek, sonra kilimlere sermek, damlarda kuruduktan sonra toplamak, hatta sokularda dövmek hem güzel, hem eğlenceli, hem de hoşça şeylerdi. Bazen kara taştan yapılma el değirmenlerinde öğütmek onlara düşerdi. Sonradan makineler çıktı ve o iş de ortadan kalktı.
Günler geçiyor, ne okuyorsun diye soruyorlar; Kemal Tahir, Esir Şehrin İnsanları, Esir Şehrin Mahpusu diyordu.
Reklam