...Derken Siddhartha'nın yüzünde de aynı gülümseme ışıl ışıl parladı. Yarası meyveye durmuş, acısı ışımaya başlamış, Ben'i akıp giderek birlik içine karışmıştı.
Siddhartha bu andan sonra yazgıyla savaşı bıraktı, çektiği acılar son buldu. Yüzünde bilmenin neşesi çiçeklendi, hiçbir istemin karşı duramadığı, mükemmelliği tanıyan, oluşumların ırmağına, yaşamın seline "evet" diyen bir bilmenin neşesi. Acıları ve sevinçleri paylaşmaya hazır, kendini tümüyle ırmağın akışına bırakmış, birlik ve bütünlüğün bir parçası olmuştı Siddhartha.