Kitap yüzleri tanımada nöral bir hastalığı beliren bir kadının tedavi süreci ile ilgili girizgahıyla başlıyor. Bu rahatsızlığıyla ilgili şüpheleri geçmişiyle ilgili bir bilinmezliğe yolculuğu başlatıyor. Bu hikaye de bizi Fransa' dan Türkiye'ye uzanan bir serüvene bırakıyor. Diğer yanda üç kadın cinayetini araştıran bir polis memurunun yolunun Türk göçmen mahallesine çıkması ile başlayan ikinci bölüm akışı var. Kitabın genel akışı iki bölüm şeklinde ilerlemektedir.
Yazarın diğer kitaplarından da aşina olsam da içerikteki zamanın ve mekanın ruhuna yönelik ayrıntılar beni bir Türk olarak bile hayrette bıraktı. Lazların kavgacı ve M. Kemal'in dahi yakın korumalarını bu insanlardan seçmesi, Kürt kimliği, Alevi mezhep yapısı benim gözüme çarpan ayrıntı konulardan sadece örneklemler. Kitabın genel yapısını oluşturan Türkiye'deki milliyetçi yapılanma isimlerle ve tarihçeleriyle bir Fransız yazara göre çok iyi detaylandırılmış. Tansu Çiller, Alpaslan Türkeş gibi dönemin siyasi figürleri de zikredilmiş.
Çevirisi gayet başarılı. Sade, akıcı, karşılığı olan kelimeler. Kitap ebat olarak büyük boy ve kalın sayılabilecek bir kitap. Okumak için biraz zaman ayırmanız gerekmektedir. Ama yazarın kitaplarının genel yapısı aynı ölçümlemede bulunduğu için yazarın tüketicileri yadırgamaz. Sürpriz ölüm ve akışlar polisiye türünü hissettiriyor, sıkılmanıza fırsat tanımıyor. Bizim toplum ve kültürümüze dokunan bir yanı olduğu için ayrıca bir dikkat kesilme oluşuyor.
Yazarın son okuduğum Alpaslan ve Cengiz Han kitaplarına göre kesinlikle daha akıcı ve eksiksizdi. Kitabın sonlarında Timur özelinde yanlış bilinenlere de açıklık getirilmiş.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Birçoğumuz Kurtuluş Savaşı ile ilgili harp tarihi odaklı eserler okumuşuzdur. Ama artık Türk tarihçiliği evrim geçirerek işin içine disiplinlerarası faktörleri de ekliyor. Bu kitap tekke ve zaviyelerin de #Milli değerler etrafında toplanabilecegine güzel bir örnek. Tebrikler Alpaslan Remzi Kallimci
Selam! Size harika bir kitapla geldim. @authsevvy ’nin kaleme aldığı #ŞafakVurgunu öyle akıcı, karakterleri öyle sağlam ve olayların gizemi öyle etkileyiciydi ki tek kelimeyle efsaneydi. Okurken inanılmaz keyif aldım ve ikinci kitap için sabırsızlanıyorum. Şimdi hemen konuya geçiyorum.
Işıl Atabey, Atabey ailesinin hatta tüm sülalenin tek kızı olduğu için adeta bir prenses gibi büyütülmüş. Her istediği olmuş. Bunda ailesinin baskıcı yapısını çok iyi bilmesinin, içeride ne kadar çekişme yaşasalar da dışarıya karşı kenetlenmelerinin ve onların kurallarına uymasının büyük payı var. Tüm hayatı korumalarla geçmiş, gerçek anlamda bir arkadaş bile edinememiş. Üniversite bittikten sonra ailesinden özgürlüğünü ister ve başka bir isimle Fransa’ya taşınır. İki yıl boyunca kendi hayatını kurar, hazırladığı resim ve heykellerden oluşan ilk sergisini açmaya hazırlanır. Ancak ne olduysa sergi açılışında olur. Tanımadığı adamlar tüm emeklerini çaldığı gibi onu kolundan vurur. Bunu öğrenen ailesi Işıl’ı Fransa’da tutmaz ve onu acilen ülkeye geri getirir.
Ecevit Demirhan ise karanlıkla iç içe yaşamış, dağları mesken edinmiş, “Yıkım” lakabını sonuna kadar hak eden bir adamdır. Çok önemli bir görevin ortasındayken geri çağrılır. Yeni görevi, Genelkurmay Başkanı Atilla Atabey’in kızını korumaktır. Ancak bu sıradan bir koruma görevi değildir. Işıl ile evlenmesi istenir. Onun yanından ayrılmayacak, her şeyinden sorumlu olacak ve bir yıl boyunca evli kalacaktır. Üstelik Atabeylerin hayatını kaybeden oğulları Oğuz’un dosyasını da inceleyecektir. Ecevit için evlilik, sevgi ve huzurlu bir hayat yabancı kavramlardır. O, karanlığında yıkmayı ve yakmayı öğrenmiştir. Kader, zorunlu seçimler ve birbirine tamamen zıt iki karakterin yollarının kesişmesi hiç de kolay olmaz.
Işıl; güneş ışığı gibi sakin,
Çay Man ve Hastane Woman...2026 Okuma Raporları
Bu zamana kadar okumak için kendimi cesaretlendirdiğim, en çok araştırmasını yapıp karar vermekte zorluk çektiğim o kitabı ben de bitirmiş bulunmaktayım...Ben bile okuduğuma inanamıyorum. Ben bile nasıl başladığımı, nasıl bitirdiğimi bilmiyorum. Bitirme zamanı olarak 16-17 gün gösterebilir, ama ben 824 sayfanı sadece 4 güne bitirmiştim, sadece incelemesini yazmak kalmıştı. Her yerde o meşhur alıntını, her yeri bu kitabın alıntıları istila etmiş durumda. Peki bana göre hak ediyor mu?
Evet, hak ediyor! Kitapta en korktuğum detay tabi ki, dramın ağırlığı ve o dramın 824 sayfaya nasıl işlenmiş olmasıydı. Eğer beğenmeseydim, 824 sayfaya harcadığım vakit çöp olacaktı ve devam da etmezdim zaten. Yeni bir evren, çok seveceğim ve bağlanacağım yeni bir kurgu arıyordum, Bülbül Kapanı, Saka ve Sanrı, Bazı İnsanlar Böyle Yaşar gibi bağlandığım kurgular bittikten sonra buna ihtiyacım vardı. İncelemeni geciktirdikce geciktirdim, çünkü söylenecek şeyler o kadar çok ki...Ama bir o kadar da susup sadece film gibi izlemek geliyor içimden...Kitabı en çok sevdiren detay da buydu. Film gibiydi, akdı, gitti, 824 sayfa değil de, max 600-650 sayfa gibi geldi. Kitapta her duygu o kadar iyi işlenmiş ki, anlatamıyorum, okuyarak anlamak mümkün. Öyle anlar oluyor ki, içiniz harap ola-ola ağlamak istiyorsunuz, bazen sadece küçücük bir olaya şükür ediyorsunuz ve o olay o kadar küçük ki, şükür ettiğinizde kendinize şaşırıyorsunuz. Bazen de o kadar sizin için sade bir şeye ana karakterler gibi utanıyorsunuz. Bu kitap bana en çok neyi mi öğretti? Çok, ama çok küçük bir şeye bile sevinip şükür edebilmeyi...
Kitabın konusu zaten çok iyi ve güzel de mantık çerçivesine oturtulmuş. Konusu, gerçekten, benim için o kadar iyi ki, anlatıp büyüsünü bozamam.
Karakterlere gelelim.
1. Ali Ecevit- ah Ecevit, ah...Sen
İpek'in Yarası
Yazarın en çok anlatım dilini seviyorum, şimdiye dek 2 kitabını okudum ve ikisinin de bitmiş olması beni üzdü. Kronolojik olmayan bir akış var ama belirli bir kronolojisi de var. Uyum sağlamakta zorlanmadan harika geçişlerle işlenmiş. İç ses ayrıntısı ise çok hoşuma gidiyor. Çok yalın, çok sade ve çok gerçekçi olay örgüsü var. Kitabı okuduğum süre içerisinde ben gerçekten de İpek adında biriydim.