Karanlıktan Sonra Tam da gece okunacak bir kitapmış. Bir geceyi anlatıyor. Geceyle birlikte başlıyor kitap, gün ağarınca bitiyor. Dili de kurgusu da iyiydi.
Kitapta adı geçen Alphaville filmi de ilgimi çekti, izleyeceğim mutlaka.
Okurken 'yaşadığım yerde gece boyu açık olan mekanlar olsa iyi olurmuş' diye geçirdim içimden. Sabaha dek o mekanlarda yiyip içmek, kitap okumak, sohbet etmek istedim kitaptaki gibi. 
Haruki Murakami
•‘Gece yarısından sonra zamanın kendine özgü bir akışı vardır. Ona karşı koyamazsın.’•
Karanlıktan Sonra: gece insanlarının romanı.
Sokakların karanlık yüzü, kesişen hayatlar, diyalog gibi görünen monologların barındırdığı hayatı anlama çabaları..
Geceyi dışarda geçirmek isteyen 24 saat açık bir restoranda kitap okuyan Mari, iki aydır uyanmak istemeyen kardeşi Eri, küçük yaşta öksüz kalmış trombon çalan bir genç Takahaşi, ‘Alphaville’ adlı bir aşk otelinde yöneticilik yapan Kaoru, ‘sıradan görünen kişiler, en tehlikeli olanlarıdır’ cümlesinin vücut bulmuş hali, idealize beyaz yakalı Şirakava.
Gecenin karanlığı karakterlerin karanlık geçmişlerini, sırlarını ve ustaca gizlemeye çalıştıkları taraflarını örtmek için yeterli olacak mı?
Müzik grubuyla yaptığı provalarına ara verip Marinin oturduğu restorana gelen Takahaşi’nin teklifsiz sohbeti başlatır olay örgüsünü.
Evet bir olay örgüsü oluşu ve karakterlerin derinlemesine işlenmiş oluşu Murakami’nin daha yüzeysel ve havada kalan romanlarına kıyasla daha çok sevdirdi bana bu kitabı.
En sevdiğim kısımları varoluşsal sorgulamalar ve iç hesaplaşmaların olduğu, alıntılamaktan kendini alamadığım bölümlerdi.
En tanık olmak istediğim kısım adaletin tecelli ettiği, Şirakavanın hak ettiğini yaşadığı kısım olurdu şüphesiz.
Ama söz konusu Murakami olduğunda her şeyin netleşmemesi, kitabın sonunda bütün olayların çözüme ya da bir yere bağlanmaması durumu bu kitap için de geçerli.
Akıcı, sürükleyici ve bir çırpıda okunabilecek bir Murakami kitabıydı Karanlıktan Sonra.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Olaylar bir gece boyunca yaşananları anlatıyor. Mari isimli genç bir kadın önündeki kocaman kitabına gömülmüş bir şekilde karşılıyor biz okurları. Başlangıçta onun hakkında adı dahil hiçbir şeyi bilmiyoruz. Çok geçmiyor bir tanıdığı, Takahaşi, Mari'ye selam veriyor ve ikili sohbet etmeye başlıyorlar. Takahaşi, Mari'nin ablası Eri'nin liseden arkadaşı. İkili ayrıldıktan sonra daha önce tanımadığı bir kadın Mari'nin yanına geliyor ve ondan yardım istiyor. Üstelik bu kadın Mari'nin ismini ve Çince bildiğini biliyor.
Kadın ile Mari, Alphaville isimli bir otele gidiyorlar. Burada müşterisi tarafından şiddete uğramış ve zor durumdaki Çinli bir kadına Mari ve otel personeli yardım ediyor. Bu olaylarla eş zamanlı ilerleyen ikinci bir gerçeklik de var. Bu gerçeklikte Mari'nin ablası Eri'yi uyur vaziyette görüyoruz. Eri neden o durumda, onun bulunduğu varoluş düzlemi nasıl bir yer bilmiyoruz. Kitap baştan sona gözlemci bakış açısıyla anlatılmış. Kitabın yazarı da biz okurları gibi olayların "görebildiği" kadarını aktarıyor. Bu da kurguya gizem katan bir durumdu.
Yazarın kitapta geçen kurgusal otelinin ismi olan ve aynı zamanda Jean-Luc Godard'ın 1965 yapımı filmi Alphaville'den etkilendiğini düşünüyorum. Sanki anlatısına o filmde kullanılan anlatım tekniğinin etkisini katmaya çalışmış gibi geldi bana. Bu farklılığı sevsem de, kitabın anlatım bakımından zayıf kaldığını düşünüyorum. Sonuçta bu bir edebi metin, senaryo değil. Bir filmde boşluklar olsa bile, anlatımdaki bu boşluklar görüntüler, sesler ve oyuncuların performansı ile tamamlanabilir; ancak yazılı bir metnin anlatımında boşluklar olursa, olayların anlaşılması zorlanacak ve bu da metni zayıflatacaktır. Bir de tabii Murakami'den daha çok beğendiğim kitaplar da okumuştum. Yine de şans verilebilir. Özellikle de yazarın
"Insan denen şey, anılarını yakıt olarak kullanıp yaşamını sürdürüyor olamaz mı acaba?"
Sonu okuyucuya bırakılan kitaplardan nefret ediyorum. Acılar içerisinde yerde kıvranırcasına kalıyorum kitap bitiğinde. Murakami’nin diğer kitaplarında bu beni rahatsız etmemişti ama bu kitap içimde çok büyük bir eksiklik hissiyatı yarattı.
Konunun işleniş şekli, olay akışı harikaydı. Karakterlerin “gerçekçiliğine” bayıldım. Keyif alarak okudum. Bütüne baktığımda kitabı çok sevdim. Eri’nin bölümlerini olurken kamera açısından odayı ve olayı gözlemlemek inanılmaz keyif verdi bana. Kendimi o anda ve orada hissettim.
Ama sonu ne yazık ki istediğim şekilde olmalı.
Murakami kitaplarını okumayı çok seviyorum ama sanırım en az sevdiğim kitabı şimdilik bu olacak.
Bunun dışında olumlu tarafına bakarsak kitap sayesinde bir sürü yeni şarkı keşfettim ve aynı şekilde bu kitap sayesinde öğrendiğim Alphaville filmini yakın zamanda izlemeyi düşünüyorum.
Hacim olarak ufak, ama içerik olarak çok zengin bir kitap. Bana biraz düzensiz geldi. Sohbet tadında, ama birazdan hangi konuya geçecek, neden bahsedecek öngörülmüyor. Biraz kendisini akıntıya bırakarak yazmış, kuru bir akademik çalışmadan çok uzak bir yazı stili olsa da, kitapta tutunabileceğim ana sütunların yokluğunu hissettim.
Herşeye rağmen okunası bir kitap, bilhassa sinamaya meraklı okurlar için.
İyi ya da kötü olarak eleştiriye tabi tuttuğu veya değinip geçtiği filmlerin listesini çıkardım okurken. Hocanın sinemaya olan geniş vukufiyeti beni etkilemedi değil. Filimleri neye göre sıralayacağımı kestiremediğim için, çünkü kitap hakikaten daldan dala zıplıyor, filmleri senelerin göre sıraladım. Havagazı Netflix'in "bu hafta şu filmler revaçta" listesini her gördüğünüzde benim gibi gözleri kanayan arkadaşlar için değerli bir iş çıkardım sanırım. Alkışa gerek yok, ölünce arkamdan iyi adamdı deyin yeter... :)
Iyi okumalar...
Das Cabinet des Dr. Caligari (1919)
L'Inhumaine (1924)
Im Westen nichts Neues (1929)
Un Chien Andalou (1929)
La béte humaine (1938)
The Great Dictator (1940)
The Moon and Sixpence (1942)
The Picture of Dorian Grey (1945)
Guernica (1950) belgesel
Raşomon (1950)
Hakuchi (1951)
Moulin Rouge (1952)
Lust for Live (1956)
Le Mystére Picasso (1956) belgesel
12 Angry Man (1957)
Mein Onkel (1958)
Montparnasse 19 (1958)
The Naked Maja (1958)
Noz w wodzie (1961)
Letztes Jahr in Marienbad (1961)
Le Proces (1961)
Boccacio (1961)
İl gattopardo (1963)
Lady in a Cage (1964)
Ben Halkımın Kavgasıyım
youtube.com/watch?v=epRSbYF...
''Bazen bana derler ki işte,''seni dinlediğimiz zaman tüylerimiz diken diken oluyor,ben kendi sesimi dinlediğim zaman tüylerim diken diken oluyor!'' HAHAHAHAHA!
(Selda Bağcan'ın her zamanki mütevaziliğiyle göz doldurduğu videolarından en popüler olanının linkini buraya bırakıyorum,incelemeyi okumadan önce izleyin derim,keyfiniz yerine gelsin! :)
Dergiye başlarken bizi özgün sesi,muhalif kişiliği,sevimli kıvırcık saçları ve içten gülüşüyle, Türkiye'nin hatta dünyanın sempatisini kazanmış,gerçek sanatçı ve ozan Selda Bağcan karşılıyor ve ''Ben Halkımın Kavgasıyım'' diyor!
Madrigal bizler için,dinleyebileceğimiz 15 şarkı listelemiş.15'ini de dinledim ve bayıldım.
1-WORDS,F.R.DAVID
2-BLINDING LIGHTS,THE WEEKEND
3-SEE YOU,DEPECHE MODE
4-TIEDUPRIGHTNOW,PARCELS
5-FOREVER YOUNG,ALPHAVILLE
6-IMAGINATION,FOSTER THE PEOPLE
7-I'M NEVER GONNA LET YOU DOWN AGAIN,BALTHAZAR
8-UNDER WRAPS,HER'S
9-SENİNLE,PALMİYELER
10-ELEPHANT,TAME IMPALA
11-PHANTASMAGORIA IN TWO,TIM BUCKLEY
12-FESTUS,MOR VE ÖTESİ
13-PARKING LOTS,PLUMS
14-I GOT YOU-MADDIE JAY
15-RARE CHANGES,MAYER HAWTHORNE
''Kitabımın ilk cümlesi''köşesinde,okuyuculardan beğendiğim yazılar gelmiş;
''Pencereni artık açsan diyorum,gökyüzü çok değişti.''
''Ruhumu bir koltuğun kenarına sıkıştırıp evden çıktım.Çünkü buraya alışmanın vakti gelmişti.''
''Annemin tül perdesini izinsiz oynatan rüzgarı tanımak için evden çıktım.''
Okuduktan sonra biraz sarsılıyoruz ama umutluyuz ya,hemen aydınlık yazılardan biri karşımıza çıkacak ve sütlü kahvemiz elimizde keyifle okuyacağız derken karşımıza Cemal'imiz çıkıyor ve