Gözde Özdemir
@alphesibia
93 okur puanı
Kasım 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu ülke insanlarının ne kadar cömert olduklarını bilirim. Ama cömert duyguların yaraladığı insanlar da vardır. İyi niyet, aşağılayıcıdır kimi zaman. Nefrete dayananların, merhametle öldürüldüklerini gördüm.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Galateia: Eril Tahakkümün İnfazıDuygu ve Düşünce
Bu artık bir Yunan tragedyası değil, bir devrim hikayesi.
Madeline Miller, 2000 yıl sonra Ovidius’un klasik Pygmalion mitini tersyüz ederek, sessiz bir heykelin içindeki çığlığı gün ışığına çıkarıyor.
Kadın hastanede, hasta değil ama sıkı bir doktor gözetiminde. Çünkü evden kaçmak, güneş görmek istedi, kızı kendi yazgısına mahkum olmasın istedi.
Ne boyun eğmek ne kaçmak, hiçbiri kurtarmayacak kimseyi. Kadın sorunu kökünden çözmeye karar verdi.
Sorun adamdı. Kadınlardan nefret etmesine rağmen kusursuz kadını yontmaya çalışan o heykeltıraş, aslında kadın ideasına aşıktı. O, kadınlara sahip olamamaktan ve onları kontrol edememekten korkuyordu. Bu yüzden ideal kadını bir heykeldi ve canlanınca onu eve kapattı. Ama hayat, kusurlarıyla birlikte gelir; kırışıklıklar, entrikalar ve bir kimlik.
Gücü tanrısallığa yaklaşmış erkeğin, özgür irade karşısında kırılganlaşan egosunun kükremeleri şeklinde okuyabiliriz bu hikayeyi. Ya da narsist koca-tutsak eş ilişkisindeki boyun eğmiş kadının, annelikle tetiklenen korumacı yırtıcı hayvanının isyanı olarak da görebiliriz.
Sonuçta adam, verdiği hayatı geri nesneleştirme cüretini, kadınsa kendisine verilen hayata sahip çıkmanın bedelini, hayatlarıyla öderler.
Kadının özgürlük mücadelesini odağına alan feminist okumaların yanısıra, bu metin bir yönüyle de tersine bir Dr. Frankenstein hikayesi olarak yankılandı bende: Yarattığı varlık, ister bir canavar ister kusursuz bir kadın olsun, onun gücünden korkup onu hapseden, verdiği cana karşı sorumluluklarını görmezden gelen bencil ve sapkın bir yaratıcının tahakkümüne karşı, özgürlüğünde direnen, hayatta kalabilmek için soğukkanlı stratejiler belirleyen ve insan olmayı benimsemeye çalışan bir yaratılanın varoluş mücadelesi bu. Miller ayrıca, yaratma gücü erkeğe verildiğinde
Mesele şu ki bence kocam benim konuşabileceğimi beklemiyordu. Bunun için çok da suçlamıyorum onu, sonuçta beni sadece bir heykel olarak biliyordu; saf, güzel ve sanatına kolayca boyun eğen. Doğal olarak, yaşamamı dilerken yine öyle kalmamı ama beni düzebilmesi için sıcak olmamı istiyordu. Ama buna etraflıca kafa yormamasını, hem canlı olup hem de heykel olamayacağımı anlamamasını aptalca buluyorum. Ben doğalı sadece on bir yıl oldu ama bunu ben bile biliyorum.
