Nisa
@alprazolamm
Merhabalar, uzun bir aradan sonra incelemeye yazmaya karar verdim. Bu kitabı ve bende bıraktığı hisleri unutmamak için yazıyorum. Bu kitabı okurken dinlediğim anlatamam bestesi ile kitabın uyumu bir şahesere dönüşüyor.
Kitabın ana karakteri olan Salih'in hikayesini ve duygularını, düşüncelerini Salih'in ağzından dinliyoruz.
Salih kim mi? Salih hepimiz! Salih tutunamayanlardan geliyor. Bu hayatta bizim de tutunup sonra kaybettiklerimiz olmadı mı? Hepimiz bir şeye tutunmaya çalışıyoruz. Aşka, aileye, kariyere, dostluğa, inanca, insanlığa... Fakat bunları kaybetmeye başladıkça insanın dünyası başına yıkılıyor ve yaşadıklarımızdan kaçmaya çalışıyoruz.
Salih, işini onurlu bir şekilde yaptığı halde kaybedince yaşadığı yerden kaçmak istedi. Dilini hiç bilmediği ve ne yapacağını bilmediği bir ülkeye.. Sevdikleri onun gidişi için Nefaset Lokantasında şenlikli bir masa kurup vedalaştı. O masada bilmeden vedalaştıkları biri daha vardı: Afitap Hanım.
Afitap Hanımın vedası üzerine gidişini erteledi ve ona sonsuza kadar veda eden diğer insanları düşündü.
Nihan; sonunda onu anlayan ve bilmediği mutluluğu, aşkı, yaşama anlamını öğreten kadın. 2 yıl sonunda onun yaşadığı ülkeye gidip onunla yaşamayı, yaşlanmayı hayal ederken Nihan'ın onu ölümle aldatması sonucu bütün dünyası başına yıkıldı. Sahi onu hiç sevmemiş miydi? Ölüme neden onu tercih etmişti? Bu soruların üzerine cevap için de yaşayıp her şeye muhalefet olan yeri geldiğinde onu dibe çeken cüce konuştu: Her şey seninle ilgili değil, Salih!
İçinde bir çocuk yaşatmayı çok isterdi. Oysaki bir cüceye sahip olduğu için sürekli yaptıklarını sorguluyordu. Peki, neden içinde çocuk yaşamıyor Salih? Nasıl yaşasınki! Çocukluğunu çocukken bile yaşayamadı. Yaşlı babası ve genç annesi çocukken ona sonsuza dek veda etti. Geriye sadece babası
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
BEYAZ DİŞ ( dikkat spoiler içerebilir! )
Merhabalarrrr, uzun bir aradan sonra tekrar inceleme yazmaya karar verdim. Aslında bu incelemeleri kendim için yazıyorum çünkü bilirsinizki çoğu okur okuduğu kitapları unutmaktan yakınır ve bende bu şekilde kitabı zihnimde daha canlı tutabiliyorum.
Beyaz Diş, çocukluğumun kitabıdır. Çocukken okuduğumu ve çok sevdiğimi hatırlıyorum fakat içeriğini hatırlayamadığım için ilk kez okuyor duygusuyla olayları merak edip sayfaların içinde sürüklenirken buldum kendimi.
Beyaz Diş, 3 ana saftan oluşuyor. İlk safta Bill ve Henry kuzey kutbunda yaşam mücadelesini kurtlarla verirken kurtlarında açlıkla bir savaş halinde olduğunu ve kendimizi kurtlardan korkarken buluyoruz. Ve bu durumu şu alıntıyla daha netleştirmek istiyorum:
" Issız hayat, hareketi sevmez. Hayat buna karşıdır, çünkü hayat hareket demektir. Issız hayat ise hareketi yok etmek ister hep. Denize koşmasın diye suyu dondurur, kalplerine kadar buz gibi olana dek ağaçların özsuyunu çeker alır. Ancak Issız Diyarın en beter zalimliği eziyet ederek, ezerek insana boyun eğdirmesidir; insan ki hayatı en kıpır kıpır yaşayan ve hareket sonunda mutlaka nihayete erecektir hükmüne her daim başkaldırandır."
İlk safta insanlara saldıran Dişi Kurt ve sürüsünün mücadelesini ikinci safta görüyoruz. Dişisini etkilemek için erkek kurtların ölümüne savaşmasını ve sürüyü dağıtarak tek başlarına hayatta kalmaya çalışmasını gözlemliyoruz.
Üçüncü safta Dişi Kurt' un yavrusu Beyaz Dişin hikayesi başlıyor. En çok keyif aldığım kısımdı. Beyaz Dişin bebekliğinden yetişkin bir kurt olana kadar yaşadığı tüm serüvenin içinde Beyaz Dişe eşlik ederken buluyoruz kendimizi.
Beyaz Dişin Dünyayı keşfederken kendini bulması ile Vahşi Hayatta " YA YERSİN YA DA YEM OLURSUN" yasasını benimsemesini ve daha sonra insanoğluyla tanışıp onların hareketsiz
Türk Edebiyatında önemli bir yere sahip olan Ayaşlı ile Kiracıları, Cumhuriyetin başlarında toplumun demokrasi ile gelen özgürlük kavramını yanlış anlaması ile ahlaksızları göz önüne sermeye çalışıyor.
Dokuz odadadan oluşan pansiyon da insanların farklı odalar da yaşamları ve karakterlerine değinerek adı verilmeyen bir anlatıcı tarafından bize karşı tasavvurlanıyor ve topluma ayna tutuluyor.
Karakterler, ahlaksızlığı olağan bir durum gibi lanse ederken ahlak kavramının kaybolmaya başladığını ve bazen birkaç karakterin karşı çıktığını fakat bir sonuca varılamadığı gözlemleniyor.
Kadınların toplum da daha çok söz hakkı olmasıyla bazılarının ahlaki sınırları aşmasından ve bazı kadınların ise özgürlüğe olumlu bir şekilde adapte olmasına dikkat çekiliyor.
Toplum da aile kavramının yitirilmeye başlandığını fakat bazılarının bu değerlere sıkı tutunmaya çalışarak ayakta tutmaya çalıştığına değiniliyor.
Kitabın üslubu çok yalındı ve çok fazla diyalog içeriyordu. Benim beklentim ise yazarın düşüncelerini, karakter ve mekanların tasvirini görmek isterdim.Durum hikayesini okumanın bana uygun olmadığını fark ettim.
Fakat o zamanki toplumu sade bir dille görmek isteyenlere tavsiye ederim :)
On Küçük Zenci yemeğe gitti,
Birinin lokması boğazına tıkandı. Kaldı dokuz.
Dokuz Küçük Zenci çok geç yattı,
Sabah biri uyanamadı. Kaldı sekiz.
Sekiz Küçük Zenci Devon'a gezmeye gitti.
Biri geri dönmedi. Kaldı yedi.
Yedi Küçük Zenci odun kırdı,
Biri baltayla kafasını yardı. Kaldı altı.
Altı Küçük Zenci kovanla oynadı,
Birini yabanarısı soktu. Kaldı beş.
Beş Küçük Zenci hukuka merak sardı,
Biri yargıç oldu. Kaldı dört.
Dört Küçük Zenci denize yüzmeye gitti,
Birini kırmızı balık yuttu. Kaldı üç.
Üç Küçük Zenci hayvanat bahçesine gitti,
Birini büyük bir ayı kaptı. Kaldı iki.
İki Küçük Zenci güneşte oturdu,
Birini güneş çarptı. Kaldı bir.
Bir Küçük Zenci yapayalnız kaldı,
Gidip kendini astı.
Ve kimse kalmadı...
Kitabı özetleyen ve bu şiire sadık kalınmış bir olay örgüsüyle muhteşem bir yapıttı.
Agatha Christieyi ilk defa okudum ve kalemine, zekasına, kurgusuna hayran kaldım.
Sade bir yalın anlatımı ve olay kurgusuyla kendine çekip her defasında katilin kim olabileceği konusunda sorgulatan ve kendi iç mahkemeni kurup onları yargılayıp sonuca varacakken ters köşe olacağımız, bir solukta okuyacağımız bir eserdi.
Ben çok beğendim ve polisiye kitap severlere tavsiye ederim :)
Kitap; insanın içini ısıtan, sımsıcacık yapan, mayıştıran, taze ekmek kokusunu duyumsatan 18 öyküden oluşuyor.
Hayatın içindeki kesitlerden çekip alınmış ve ayrı bölümler şekilde yazılıp bastırılmış bir kitap.
Bazı öykülerde hayatın acımasızlığına kızarken bazılarında musmutlu bir şekilde bir kenarda oturmuş ordaki karakterleri izliyor gibiyiz.
Öykü okumayı pek tercih etmeyen biriyim fakat bu kitaptaki öyküler o kadar başarılı ve gerçekti ki çok beğendim.
Kitabın adı ve kapak tasarımını da beğendim insanı içine çekiyor. Kitabın adının hakkını veren bir alıntıyla incelemememi sonlandırıyorum :
"Ben her sabah evden işe diye değil, 'Dur ben sana bir ekmek yapıp geleyim' diye çıkıyorum, ilk ekmeği ona götürüyor, kalanını mahalleye satıyorum. Yani siz hepiniz, gönlümün ekmeğini yiyorsunuz, o tüh dedi diye..."
