İnsan dünyaya geldiği andan itibaren” ben” demeyi öğrenmiştir ancak aşk insana ben değil “sen” demeyi öğretir; zira seven hiçbir ruh kendine varlık rengi veremez
Cihânın nimetinden kendi âb u dânemiz yeğdir
Elin kâşânesinden kûşe_i vîrânemiz yeğdir
Baki
Dünya dolusu maldan kendimize ait bir tas su ile bir lokma ekmeğimiz yeğdir
Başkasına ait saraylardansa köşesinde oturduğumuz viranemiz hoştur bize
Gehî vuslatta aşık, gâh mehcûr
Bu dünyadır hehî mâtem, gehî sûr
Bâki
Aşk bazen vuslattadır bazen ayrılıkta ….
Dünya derler buna ; bazen ölüm bazen
Düğün