Kafka'nın ilk okuduğum kitabıydı. Farkı bir novella. Üzerinde çok konuşulan bir kitap. Ben pek sevemedim. Hayal gücü çok yüksek bir kitap ama. Çok üstüne düşerek okuyamadım. Belki tekrar okuyunca farklı düşünürüm. Ama her kitaplıkta olması gereken güzel farklı bir kitap.
Hayatımızdaki herhangi bir şeyi değiştirmeye çalıştığımızda birdenbire her şeyi değiştirmek yerine küçük küçük ama sürekli olacak şekilde değişiklikler yaptığımızda bu değişiklikler yıllar içinde tartıda ağır basan tarafa denk gelecek. Küçük ama sürekli değişiklikler büyük ama devamsız değişikliklerden her zaman daha faydalıdır. Kitabını ana teması bu.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Serinin bu kitabı, bence ilk iki kitaba kıyasla biraz zayıf kalmış. Aslında hikayeye dair merak ettiğimiz çoğu şeyi bu kitapta öğreniyoruz; sırlar açığa çıkıyor, ihanetler havada uçuşuyor falan ama bir yandan da okurken beni çok sıktığını hissettim.
Özellikle Karaca’nın hal ve hareketleri bir noktadan sonra beni gerçekten bunalttı, hatta öyle ki iç sesini okumayı bir kenara bıraktığım anlar oldu. Kafası karışık, hisleri karışık, bunu anlıyorum ama bir türlü olgun bir irade gösteremiyor. Bazı şeylere de anlam veremedim; tesadüfler barındırıyor gibi görünüyor şu an. Belki de bu soru işaretleri de son kitapta cevaplanıyordur. İşin aslı, kitabın kapağını kapattığım an ne okuduğumu unuttuğumu fark ediyorum bazen.
Tabii ki hakkını yemeyeyim, bazı yerleri yüzümde tebessümle okudum ama yine de bu kitabın bu kadar uzun olmasına hiç gerek yoktu bence. Çok fazla gereksiz sahne barındırıyor. Muhtemelen bu karakterleri okumayı çok sevenler için bir sorun olmayacaktır. Fakat benim bu seriyle çok sıkı bir bağım yok ve ilk iki kitabı da zaten epey zaman önce okumuştum.
10/10
2026 56. kitabı
Selammm,
Ayılıp bayılarak okuduğum serinin final kitabının yorumuyla geldim. Yine bayılıdğım ve yollarını gözlememe değerm bir kitaptı.
Ben bu seriyi severek okuyup bitirdim arkadaşlar. Son kitapta bence seriye yakışan bir sonla bitti. Başka türlüsü basit kaçar gibi geliyor bana.
Seri oldukça akıcı, metak uyandırıcı ve ahlaki değerleri sorgulayan türden. Karakterlerin her birini ayrı ayrı sevdim. Her birini okumak ayrı bir keyif verdi.
Bence bu seriyle ilgili tek kötü yan kısa olması. 5 kitaplık bir seri olsa da her kitabı çok kısa. Bu da bazı duyguların çok hızlı işlendiği anlamına geliyor. Bazen bu gözüme batsa da okuma keyfim o kadar yüksekti ki umursamadım. Birde ben Lana'nın aldığı intikamın herbir satırını okumak isterdim ama yazar bazı yerleri çok hızlı geçiştirmiş. Bu da bende genel olarak hayal kırıklığı yarattı ama yine de 10 puan vermeme engel olmadı. Okuma keyfim her şeyi gözümde önemsiz kıldı sanırım. Bu yüzden yorumum çokta objektif olmayabilir
Kısacası bence bu seriyi okuyun. Sonra da okutturun.
Tavsiye eder miyim? Kesinlikle.
Bir Kaderin Yeniden Yazılışı…
Orhan Pamuk’un bu kitabını bitirdikten sonra bir süre boşluğa bakıp "Gerçekten de öyle değil mi?" diye mırıldanırken buldum kendimi.
Kitap, ilk bakışta bir büyüme ve arayış hikayesi gibi başlıyor ama derinlere indikçe mesele, baba-oğul ilişkilerinin o karmaşık labirentine ve "baba katilliği" mitine evriliyor. Pamuk, Sophokles’in Kral Oidipus’u ile Firdevsi’nin Şehname’sini öyle bir harmanlamış ki, insanın kendi seçimlerinin ne kadarının bize, ne kadarının kadere ait olduğunu sürekli sorguluyorsunuz.
O kuyu imgesi... Hikayenin kalbindeki o sessiz kuyu, insanın kendi derinliklerine, korkularına ve aslında kaçtığı her şeye ne kadar yakın olduğunu hatırlatıyor. Kırmızı Saçlı Kadın karakteri ise hem bir gizem hem de hayatın beklenmedik dönemeçlerini temsil ediyor sanki.
Okurken kendime şunu sordum: Hayatımızı biz mi inşa ediyoruz, yoksa çocukken okuduğumuz ya da maruz kaldığımız hikayeler mi bizim "kaderimizi" çiziyor? Belki de hepimiz, farkında olmadan kendi babalarımızın veya kendi mitlerimizin izinden gidiyoruz, sizce de öyle değil mi?
Eğer hala okumadıysanız veya okuyup da o "kuyunun" etkisinden hala çıkamayanlar varsa, sizin bu konudaki fikriniz ne? Kader mi ağır basıyor, yoksa tercihlerimiz mi?
Zafer Bahçesi..
okudumbitti. #zaferbahçesi
En acımasız zamanlarda bile yeşerecek bir umut bahçesi her zaman vardır ..insanı hayata bağlayan….
merhaba kitap canlar..az önce bitirdiğim zafer bahçesi kitabıyla geldim..Rhys Bowen’in üç anahtar kitabını çok beğenerek okumuştum. Yeni bir kitabı çıkınca çok mutlu oldum.. diğeri gibi bu romanı da tarihe tanıklık eden ,hem tarihi bilgi sunan hem de duygusal yoğunluğu olan güzel bir kitaptı..
hikayemiz 1918 yılında 1. Dünya Savaşı’nın gölgesinde İngilterede başlıyor..
. Kahramanımız Emily, İngiliz aristokrasisinin aile fertlerinden biri.. ailesi tarafından her konuda iyi yetiştirilmiş, yediği önünde yemedigi ardında bir prenses kızımız.. yalnız aile iyi kız olma kriterleri ile çok farklı bir düşünceye sahip.. ahlaki ölçüleri kendi değerlerine göre biçimlenmiş, sözde vatansever fakat elini taşın altına koymayan her anlamda yargı dağıtan bir aile..
işte böyle bir ailede yaşayan Emily kardeşinin savaşta vefatından sonra bunalima girer.. baskılara dayanamaz ama karşı da koyamaz çünkü ailesinin tek çocuğudur.. kibirli annesi ve burnu düşse üşenip almayacak kadar donuk babasının onunla ilgili planları *yanımızda olsun sosyeteden birini bulsun ,çocukları olsun * gibi kalıplaşmış şeylerdir..
Emily ise tamamen farklı düşünür.. savaş gönüllüsü olup ülkesine bir yarari olsun ister.. ve gizlice gönüllü yazılır..
. Ve hikayedeki kırılma noktaları bundan sonra başlar..
Bir savaş pilotu olan Robbie ile yolları kesişir ..Robbie emily’nin ailesinin tam zıttı ,mütevazi ,romantik ,alçakgönüllü bir askerdir.. Emily‘ye bambaşka bir hayatın kapılarını aralar..
tabi bir zamandan sonra her şey böyle masalsı gitmez, savaş soğuk yüzünü göstererek hayatlarını altüst eder.. ve kız
