Benim Duygu ve Düşüncelerim
İki hayatı ele alıp ortak bir noktadan birleştirip, harikalar ötesi bir olay örgüsü yapan yazardan razıyım. Kesinlikle okuyun derim çok iyi bir kitap ve son olarak karakterimiz Jadviga'nın da " 'It's over(Bitti)'ama bundan sonra 'Back to back(Karanlığa dönüş)' dediği gibi benim içinde kitap bitmiş olabilir ama kitaptan yola çıkarakta karanlık yanlarıma geri dönüp sorguladım.Teşekkür ederim sevgili yazar.
Sırlar Odası açıldı. Varisin düşmanları, kendinizi kollayın
Harry Potter’ın ikinci kitabını az önce bitirdim. İlki gibi bu da çok akıcı ve heyecanlıydı, elimden bırakamadım. Ama bu kitapta olaylar ilkine göre biraz daha karmaşıktı. Yazar araya çok güzel ters köşeler yerleştirmiş, o kısmı çok beğendim. Kafamda olayların arkasında kimin olduğuna dair birkaç tahmin yürütmüştüm ama sonu hiç beklediğim gibi çıkmadı, gerçekten şaşırttı.
Bir de bu kitap ilkinden çok daha eğlenceliydi; özellikle Ron'un bahtsızlıklarına ve Lockhart'ın hallerine bayağı güldüğüm yerler oldu. Tabii bizim muhteşem üçlüyü (Harry, Ron ve Hermione) beraber okumak yine çok keyifliydi. Kısacası harika bir kitaptı, sonraki kitapta neler olacağını şimdiden çok merak ediyorum!
Reklam
Bugün sizlere gerçek, içimizden olan ama bir o kadar fark edilmemiş bir hayat hikayesi ile geldim. Ben çoğunlukla insanları aynı hayatları yaşıyor gibi nitelendirirdim bundan kısa bir süre öncesine kadar ancak şimdi balkonumda oturduğunda yanan her bir ev ışığında acaba ne hayatlar yaşanıyor diye düşünüyorum işte bugün de böyle bir kitapla geldim Bu kitabın sayfalarını çevirirken, aslında bir insanın kalbine dokunduğunuzu hissediyorsunuz. Ayşegül Elhakan’ın "Ben Olmadan Önce" romanı benim için tam olarak böyle bir deneyim oldu.
Henüz 20 günlükken başlayan, 13 yaşında ikinci kez tekrarlanan bir terk edilme hikayesi bu... "Yuva" dediği, sığındığı yerlerin ansızın elinden kayıp gitmesi; aidiyet duygusunun, kimsesizliğin ve insanın en derin yarası olan "köklerini arama" çabasının gerçeğe dönüşmüş hali bu hayat kitabı.
Kitabı okurken yazarın yaşadığı o büyük yüzleşmeler, o buruk çocukluk ve gençlik yılları içime öyle bir işledi ki... Hem derin bir hüzün hissettim hem de her şeye rağmen hayata tutunmayı başaran o güçlü kadının mücadelesiyle içsel bir bağ kurdum. Yazarın Müge Anlı’ya kadar uzanan o gerçek yaşam mücadelesini, ki ben pek tv seyretmem, hayal kırıklıklarını ama en çok da pes etmeyişini okumak, kelimelerin çok ötesinde bir duygusallık bıraktı bende. Kendimden, kendi içsel sorgulamalarımdan çok şey buldum bu sayfalarda.
Sadece bir hayat hikayesi değil; insanın kendi küllerinden nasıl yeniden doğabileceğine dair çok sarsıcı, çok gerçek bir yüzleşme. O bir anka kuşu bence. Peki siz de bir anka kuşu olabilir misiniz?
Bugün masamda çok özel bir kitap vardı; Shao Li’nin kaleminden Sarı Nehir Öyküsü. Kapağını açtığımda sanki o nehrin kıyısına, toprağın kokusunun hissedildiği o uzak coğrafyaya doğru bir yolculuğa çıktım.
Kitap, bir babanın geçmişinin, kızının eve dönüşüyle birlikte yeniden gün yüzüne çıkışını anlatıyor. Ama bu sadece bir aile hikâyesi değil; Çin’in o kadim geçmişinden bugününe uzanan, toplumsal değişimlerin aile içindeki kuşak çatışmalarına nasıl yansıdığını gösteren çok gerçekçi bir ayna olmuş. Karakterlerin duygusal gelgitleri, yaşadıkları hayal kırıklıkları o kadar sahici ki, sanki kendi tanıdıklarınızın hikâyesini dinliyormuşsunuz gibi hissettiriyor.
Yazar, sıradan insanların hayatlarına öyle bir şefkatle bakıyor ki, sayfalar ilerledikçe karakterlerin o sessiz direnişlerine hayran kalmamak elde değil. Nehir, burada sadece bir su değil; kaderin ta kendisi, hayatın hem bereketi hem de o sarsıcı akışı olmuş. Eğer yavaş, derin ve ruhunuza dokunacak bir şeyler arıyorsanız, bu kitap tam bir başucu eseri.
Özellikle ebeveynler ve çocuklar, karı-kocalar arasındaki çatışmalar, Çin halkının ahlaki yaşamını ve hızlı değişen toplumsal yapı içinde iki neslin karşı karşıya kaldığı duygusal savrulmaları da tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor. Shao Li, kendi gerçek duygusal deneyimlerini de işin içine katarak, sıradan insanların hayatındaki kırılma noktalarını müthiş bir şekilde işliyor.
Sayfalar arasında kayboluyorken yepyeni pencereler açmanızı sağlıyor,zihninizde yer edecek derin bir iz kalıyor.
“Nehir, sadece suyun akışı değil, zamanın ve kaderin yatağıydı; her bir kıvrımında bir hikâye, her bir taşında ise unutulmuş bir geçmişin fısıltısı saklıydı.”
Ana karakterimiz bir film montajcısı.
Ben ana karakterimiz için diyebilirim ki her şeyi bir "karakter"olarak görüyor. Kendi içinde de karakterlere bölünmüş durumda. Kitabın bir kısmında kendinden pek haz etmediğini gördüm. Bunun en çok "ayna" ile konuşma bölümünde olduğunu söyleyebilirim.
Ayrıca, yaşamındaki olaylarla şarkıları bağdaştıran ve şarkılarla iç içe yaşayan biri. Bunu kitapta sık sık görüyoruz.
Kendisinden bile fazla sevdiği bir kadın var ki, iç sesiyle dahi onunla iletişim halinde. Müzeyyen.
Ama, ana karakterimizin sevgisi Müzeyyen'e yetmiyor.
Kitap daha ilk cümlesinden itibaren beni etkiledi. Daha sonra tekrar okumayı düşündüğüm bir kitap.
Bu kitap bana şunu öğretti: dünya ne kadar kararırsa kararsın, bazen tek bir insanın samimi dostluğu, bir dükkanın huzuru veya rüyalara tutunma çabası, tüm o karanlığı biraz olsun dağıtabiliyor. Franz ile birlikte ben de biraz büyüdüm, biraz hayal kırıklığına uğradım ama en çok da 'insan kalabilmenin' o ağır sorumluluğunu hissettim.
Freud gibi dev bir zihnin, sadece tütün almak için gelen genç bir çocuğun rüyalarını ciddiye alması... Bu o kadar naif, o kadar güzel bir detaydı ki.
Reklam
Reklam