Üç Başı Mamur Bir Ankara Romanı: Ankara! Mon Amour
Bu yazıya kadar, hakkında yazdığım kitaplar, özellikle de romanlar, hep gelip beni bulmuşlardı. Karşıma çıkmakla kalmayıp bir şekilde beni etkileyen bu kitaplar henüz bitmeden, zihnimde tahlil cümleleri dolaşıma giriverir, haliyle de dayanamayıp o eserler hakkındaki analizlerimi satırlara dökmek zorunda kalırdım. Dergimizin bu sayıdaki ana temasının ‘Ankara’da Edebiyat’ olacağı kararlaştırıldığında bir kere daha bana kitap analizi düştü. Böylece ilk defa bir roman hakkında yazmak için bizzat arayış içine girmiş oldum.
Elbette Ankara’mız, edebiyat dünyamızda hatırı sayılır bir alan işgal ediyor ancak roman söz konusu olduğunda bu alan bir hayli daralıyor. Konusu bütünüyle ya da büyük oranda Ankara olan roman sayısı ne yazık ki bir elin parmaklarını geçmiyor.
Ankara ile alakalı roman söz konusu olduğunda, edebiyata ilgisi biraz yoğun olan birçok kimsenin olduğu gibi benim de aklıma ilk gelen Yakup Kadri Karaosmanoğlu’nun ‘Ankara’sı oldu. Lakin bu roman, hakkında ziyadesiyle yazılan, birçok analize konu olan eserlerden biriydi. Ayrıca, İbrahim Eryiğit Hocamız, bu sayı için hazırladığı ve önceden vâkıf olduğum hayli zengin içerikli yazısında, söz konusu kitapla ilgili de kısa ama tatmin edici bilgilere yer veriyordu. Ve ilk seçenek böylece elendi.
Bir de ‘Yaşanmayanların Romanı’ vardı tabii. Muhammed Ali Koçak ile tanışmama ve dergimizin yazarlarından biri olmasına vesile olan bu roman hem neredeyse bütünüyle Ankara’da geçiyor hem de Ankara’nın kadim tarihine dair birçok bilgi içeriyordu. Lakin onun hakkında da yakın zamanda web sayfamız ve e-dergimizde bir analiz yayınlamıştım.
Araştırmamı sürdürürken nihayet istediğim özelliklere sahip romanı yakaladım. Hem adı hem de hikâyesi Ankaralıydı. Başta da ifade etmeye çalıştığım gibi bu sefer kitabı ben arayıp bulmuştum;
Adalet Ağaoğlu - Ölmeye Yatmak
Adalet Ağaoğlu Ölmeye Yatmak
Post-modern bir eser olduğu için inceleme yapmak da özetlemek de oldukça zahmetlidir. Eserin en önemli özelliği cumhuriyetin ilk yıllarında milletin inkılaba karşı maddi ve manevi yaklaşımını yansıtmasıdır. Bence bu işi oldukça objektif yapmaktadır. Bazı kısımlarda açık giyinmenin, kadın erkek ilişkilerinde rahat hareket etmenin medeniyet sayılması bina örnektir. Bu arada sürekli Ulus'tan, Hergele Meydanı'ndan, Numune Hastanesi'nden bahsedilen eseri İbni Sina Hastanesi'nde sesli kitap şeklinde dinlemem de feleğin bir cilvesi gibi oldu. Eserde o dönemdeki yolsuzluk çeşitlerinden de bahsedilir. Buna göre halka o yoklukta karneyle kumaş verilmektedir. Bazı uyanıklar bunları insanlardan el altından alıp kendi dükkanlarında satarken bazı esnaflar kırk liralık kürdanı 41 liraya sattığı için ceza almaktadır. Meşhur Aşkale Kampları'na Varlık Vergisi nedeniyle gayrimüslimlerden ziyade Türklerin gönderildiği aktarılır. Yazarın solcu olduğu eserden oldukça net anlaşılıyor, aslında bence de o dönem için aşağı yukarı öyle olan ilk dönem Türkçülerini (ilk Atsızcılar, bunlar ikinci Dünya Savaşı'na girelim, İsmet Paşa basiretsizdir gibi görüşleri savunan biraz dalyarak tiplerdir) biraz daha öcüleştirerek anlattığını gördüm, sonra Vikipedi'den bakınca kendinin de Ödp'den milletvekili adayı olduğunu, "Yetmez Ama Evet" toplantılarına katılıp öğrencilerden yumurta yediğini gördüm. Tam olarak benim gözümdeki ılık solcu kategorisine girdi diyebilirim. Nedense böyle tiplere saygı duyamıyorum. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ABD'nin bize şeker, kullanılmış postal vs. verdiğini ve memlekette karneyle dağıtılıp karaborsa olan şekerin bu dönemde bollaştığını, çoğu insanın ayağının derli toplu bir ayakkabıyı ilk defa bu dönemde gördüğünü eserden öğrendim. Ayrıca
Reklam
Dördüncü sayı; düşsel kurgu ile korku, mitoloji ve bilimkurgunun farklı damarlarını aynı çatı altında buluştururken anlatıların merkezine insanın kadim korkularını, açgözlülüğünü, yalnızlığını ve bilinmeyen karşısındaki çaresizliğini yerleştiriyor. Seçkide yer alan öyküler kimi zaman Göktanrı inancının izlerini taşıyan karanlık masallarla, kimi zaman savaş sonrası distopyalarla, kimi zaman da doğaüstü varlıkların gölgesinde şekillenen ruhsal çözümlemelerle okuru karşılıyor.
Geceye Doğan (Emrah KUTLUK & Emre BOZKUŞ); Öncelikle öykü yorumlamanın nedeni; 2024 yılında hayatını kaybeden Emrah Kutluk Bey ile hiçbir problem yoktur. Başkaların yaptığı saygısızlığından dolayı ortak projede kimsenin günahına giremem. Tengri'nin huzuruna ölmüş birinin hele de hiç tanışmamışlığın olmadığı halde onun kulluk hakkıyla çıkamam. Öykü; akıcılık, sürükleyicilik ve merakın ön planda olduğunu görüyoruz. Göktanrı inancına bağlı bir kadının tek başına çocuğunu doğurduğunu görüyoruz. Öyküde Lilith eşdeğeri Albız'ın, annenin ciğerini çiğ çiğ çiğneyerek yemesinin nedeni ise kadim zamanlarda savaşçı bir ulus olduğumuz için yazılı bir kaynak geride bırakamadığımızdan dolayı Albız'ın asıl öyküsünü unutarak lohusa kadınlara ve çocuklara musalat olmasına mantıklı olarak böyle bir neden bulmuşuz. Öykünün sonunda Umay Ana gelip yetim bebeği, Albız'dan koruduğunu gördük. Giderken bebeği yetim bırakmak için öldürülen annesine yeniden yaşam vermesi için Tengri'nin huzuruna çıkmak için otağdan ayrıldı. İyi düşünen okurlar öykünün sonu böyle yorumlayarak tamamlayacaklar.
Pencere Komşum (Esra SÖNMEZ); Akıcılık, sürükleyicilik ve merak uyandırıcılığın uyum içinde dans ettiği öyküde fırtınalı havaların korkunç yanını bizlere sunuyor. Fırtınalı havalarda beliriveren insanların bilinçlerini oyuncağa
Yakın bir gelecek. Artan gerilim. Değişen dengeler.
Operasyon Altın Kubbe, görünmeyen hesapların, gizli planların ve kırılgan dengelerin ortasında geçen sürükleyici bir politik kurgu romanı.
Operasyon Altın Kubbe; Mehmet Hilmi Aygün kaleminden, Hayat Yayınlarından basımı yapılan, 272 sayfadan ibaret, politik kurgu türünde roman.
Süleymaniye Tapınağının metrelerce altında, gizli bir geçitte alınan kararlar başta Türkiye olmak üzere Müslüman ülkeleri etkileyecek türdedir. Ankara' ya füze saldırısı düzenleyerek, planlarını devreye koymaya başlarlar. Ancak atladıkları ve unuttukları bir şey vardır. Aynı zamanda, bu toplantıdan Huffa ekibini de haberi olmuştur. Huffa ekibi ve ordunun üst mertebesindekiler Ayasofya' da toplanmışlardır.
Bir anda, bütün sistemler devre dışı kalır. Orgeneral Selim Sungur tüm yetkiyi devralmıştır. En üst mertebede artık Selim Sungur vardır. Bir kısım Türkiye' de olan ve olası saldırılara karşı önlem almak için görevlendirilir, Huffa ekibi ve onlara destek için, emekli ve gazi askerler göreve çağrılmıştır.
Beklenmedik görülen, ancak beklenen ama zamanı gelmediği için sessiz kalınan bazı olaylar sonrasında, devletin gerçek gücünü herkese gösterecek olan bir Türkiye Cumhuriyeti ile karşı karşıya kalan İ*** i neler bekliyor?
Her zaman destekçisi olanlar, karşı saldırı sonrasında desteğini devam ettirecekler mi?
Toprak, enkaz ve umutsuzluk... Her şey, tekbir anın içinde tek bir sessiz çığlıkta birbirine karıştı. Sıradanlığın kırılgan kabuğu paramparça olmuş, geriye sadece sessizliğin ve ölümün hüküm sürdüğü bir enkaz yığını kalmıştı.
İslamabad'ın soğuk gecesinde Himalayalar'ın gölgesinde atom gücüne sahip bir ulus ayağa kalkmıştı. Pakistan kararını vermişti ve bu karar, belki de Güney Asya'nın kaderini kökten değiştirecekti.
Kudüste iki milyon
Ulus Baker’in Sanat ve Arzu kitabı öyle ilk bakışta okunup “anladım” denilecek bir metin değil bence; daha çok insanın zihnine sızan, orada dolaşan ve zamanla anlamını açan bir metin..
Benim gözümde bu kitap, sanatın sadece estetik bir uğraş olmadığını, aslında insanın içindeki arzu mekanizmasının dışa vurumu olduğunu çok net bir şekilde ortaya koyuyor.. Ulus Hoca’ya göre sanat dediğin şey, süs değil; insanın varoluş sancısının, eksikliğinin ve arayışının bir tezahürü.. Bu açıdan bakınca sanat, biraz da insanın kendine katlanma biçimi gibi duruyor..
Kitabı okurken şunu fark ediyorsun: Biz çoğu zaman arzuyu basit bir “istemek” hali zannediyoruz.. Oysa Ulus Hoca’nın çizdiği çerçevede arzu, insanı sürekli hareket ettiren, ama asla tam anlamıyla doyurulamayan bir güç.. Ve sanat da tam burada devreye giriyor; o eksikliği kapatmıyor, aksine görünür kılıyor.. Bu da ister istemez insanı rahatsız ediyor ama bir o kadar da hakikate yaklaştırıyor..
Açık konuşayım dostlarım, bu kitap herkese hitap etmiyor.. Çünkü düz bir anlatım yok; biraz Gilles Deleuze etkisi hissediliyor, kavramlar katmanlı, cümleler yoğun.. Yani okurken dikkatinizi vermezseniz kitap sizi dışarı atar.. Ama sabrederseniz, gerçekten zihninizde yeni bir pencere açıcağını düşünüyorum..
Okuyunuz efendim..
öncelikle hepimizin Türkçülük Günü kutlu olsun. Asırlardır verdikleri mücadeleler ile yüce milletimizin adını bugünlere getiren tüm kahramanlarımızın ruhu şad, mekanları cennet olsun.
sonralıkla:
youtube.com/shorts/gJKszTJsOIg
bu videodaki küfre, malum terör takımı ve destekçileri ile geçen sene bugün Türkçülük gününde geberip giden p.çi de dahil etmeyi unutmayalım.
Maalesef ki bundan yaklaşık on sene önce çöpe giden çözüm dönemi zırvaları iki sene önce tekrardan ortaya saçıldı. Aklı başında her Türk -hatta her insan- evladı bunun saçma sapan bir süreç olduğunu, sonucunun tamamen Türk devletine ve milletine zarar vereceğini; karşı tarafın da tamamen zararsız çıkmayacağının, hatta ilk çözüm süreci gibi daha çok zarar göreceğinin farkında. Ancak maalesef bu saçma sapan süreç bugünleri gördü ve terörist bir takımın ittirilerek buralara getirildiğini, sözde büyükler olarak anılan kulüplerin nasıl onlar için mesajlar yayınladıklarını gördük. Gerçi apoya umut diyenleri, apo meclise gelsin diyenleri, ayn el arapta suriye ordusu sdg güçlerinin içinden geçerken onlara yer verin diye zırlayan 'devlet' büyüklerini gördük buna mı şaşıralım?
Tabi bu büyükler kendi fikirleri, düşünceleri ile hareket edecek kadar büyümemiş olduklarından yüz sene öncesinin hatırlatıcısı oldular. Tıpkı bugün gibi dün de dış destekle yürütülmeye çalışılan bir ırk ve onu yürütmeye çalışan, buna zorlayan emperyal güçler vardı. Ne tesadüf ki bunlar nerdeyse aynılar ve nerdeyse aynı amaçları güdüyorlar.
Olayların en başı 1500lü yıllara dayanıyor. Yavuz Sultan Selim babası Beyazıd'a darbe yaparak tahtı ele geçiriyor. Beyazıd askeri ve siyasi açılardan ne babası Fatih, ne kardeşi Cem Sultan, ne oğlu Yavuz, ne torunu Kanuni'ye benziyor. Daha çok evliya padişah gibi lakaplarla anılan bir
Şeyh Sait Ayaklanmasında İngiliz Parmağı Tarihimizin Gerçek ve Yalanlar Dizisi -1İhsan Şerif Kaymaz · Kaynak Yayınları · 08 okunma
Reklam
Reklam