Önemli olan olayların varlığı ya da insanın bunlara dayanıklılığı değil de, hayatı asıl tuhaf yapan bütün bunların unutulması. Sonsuzluğa kadar unutulmaz sandığın saniyeler bile solup, unutuluyor ve ölüyor.
Mademki hiçbir şeyi değiştirmeye iktidarı yoktu, her şey evvelden çizilen bir yolda yürüyecekti, o halde aklı başında bir insan, olanları tebessümle seyredip sırasını beklemeliydi.