diğer hokey kıtaplarının yanında sönük kaldı:(
ben cok keıyfle okudum ama daha cok okunabılırdı!!!! erkek karakter can sıkmayan cinsten o sebepten oturu kıtaba katlanabıldım, konu hos kadın karakter de oyle trope da cok ok ben serıye devam etmedım ama her an devam edebiliirm cunku gaet okutturuyor kendını
Blake Crouch’un Karanlık Madde’sini bitirdiğimde, elimde sadece sürükleyici bir bilimkurgu değil, aynı zamanda insanın kendine sorabileceği en ağır sorulardan birini bırakan bir metin vardı: "Peki ya o kararı verseydim, hayatım nasıl olurdu?"
Hikaye, kuantum mekaniğinin o meşhur "çoklu dünyalar" teorisini merkeze alıyor. Başkarakterimiz Jason Dessen üzerinden, hayatın aslında bir dizi "yol ayrımı" olduğunu çok sert bir şekilde yüzümüze vuruyor. Crouch, teorik fizik ve aksiyonu öyle bir harmanlamış ki, kitap boyunca sadece bir karakterin peşinden koşmuyor, kendi gerçekliğinizi de sorgulamaya başlıyorsunuz.
Kitaba dair öne çıkanlar:
Tempo: İlk sayfadan itibaren temposunu hiç düşürmeyen, adeta bir "sayfa çevirtici". Bir noktadan sonra okumayı bırakmak imkansız hale geliyor.
Felsefi Derinlik: Sadece bir aksiyon romanı değil. "Yaptığımız seçimler mi bizi biz yapar, yoksa sadece potansiyellerimiz mi?" sorusunu çok kişisel bir boyuta indirgiyor. 10 yıllık bir evlilik, bir kariyer, bir baba olma sorumluluğu; bunların hangisi "gerçek"?
Karakter Gelişimi: Jason’ın, kaybettiğini sandığı hayatına geri dönme çabası, okuyucuyu duygusal olarak da içine çekiyor.
Son söz:
Eğer türler arası sınırları aşan, okurken hem nefesinizi kesecek hem de bittiğinde elinizde kahvenizle "Acaba şu an hangi versiyonumu yaşıyorum?" diye dalıp gitmenize neden olacak bir kitap arıyorsanız, Karanlık Madde kesinlikle doğru tercih. Kendi hayatındaki "yol ayrımlarını" düşünenler için kaçırılmayacak bir deneyim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabı okudukça ne kadar güzel bir hayatım olduğunu -çocukluğumu, okul yıllarımı, … - düşündüm ve kitap bitene kadar bu düşünce benimle birlikteydi ve hala benimle. Kadınlar her dönem önü kesilmiş, aşağılanmış, belli bir kalıbın dışına çıkmalarına izin verilmemiş. Şu an yaşadığımız çağda da bu durum pek değişmedi. Her neyse…
Kitapta anlatılan kadınların istisnasız hepsinin -çocukluk veya daha ileri yaşlarda- çok ağır travmaları var. Buna rağmen çok zor koşullarda tüm engellemelere rağmen mücadele etmişler, hayallerinin peşinden gitmişler ve alanlarında başarılı olmuşlar.
Kitabın bazı bölümlerinde yazar, bir anlığına gözünüzü kapatın ve deha dediğimizde aklınıza gelen ilk ismi düşünün diyor. Evet benim de aklıma ilk olarak bir kadın ismi gelmedi.
Deha olarak tanımladığımız ressam, müzisyen, besteci, bilim adamı, yazar ve daha nice erkek kadınları aşağılamaktan geri kalmamış.
Evet deha deyince benim aklıma gelen ilk kişi ATATÜRK. Bu sıfatı sonuna kadar her yönüyle hak eden bir lider. Bu ülkenin kadınlarını nasıl yücelttiğini, nereden nerelere taşıdığı herkesin malumu. Böyle bir lider bize nasip olduğu için ayrıca çok şanslıyız. Evet buradan tekrar kitaba dönecek olursak Margaret Atwood’ un “Gelecek Kütüphanesi” fikri çok etkileyici. Bayıldım bu fikre. Aynı zamanda göremeyecek olmam üzücü.
Evet bu deha kadınların kısa hayat hikayeleri beni çok etkiledi. Kitabı bitirdikten sonra birlikte okuma yaptığım arkadaşıma yazdığım şey “bu kitap benim kafamı açtı” olmuştu.
Bu incelemeyi yazma cesareti göstermem de kitabın son bölümünde ki sohbet etkili oldu diyebilirim.
Bir Kutu Kitap Mayıs ayı aboneliğimden çıkan kitaplardan biri oldu. Her ay gelen kitapları incelerken kapak tasarımına bakıp ‘bu kitap güzele benziyor’ veya ‘bu kitap hiç beni sarmayacak gibi’ tarzında yorumlar yaparım kendi kendime. Mayıs ayında bu kitap benim için ‘hiç sarmayacak’ olan kitaptı, lakin şu an inceleme yazıyorum. Beni şaşırttığı için mutluyum.
Kitap ilk başta zaman yolculuğunu anlatıyormuş gibi görünse de aslında geçmişe gitmekle değil, kalpte yıllarca taşınan pişmanlıklarla ilgileniyor. Çünkü insan bazen kaybettiği şeyi değil, ona söyleyemediği son cümleyi özlüyor.
Kitaptaki karakterler geçmişe döndüklerinde kaderlerini değiştiremeyeceklerini biliyorlar. İçlerinde yine de bir ‘acaba?’ içeren bir umut olsa bile hiçbiri hayatını yeniden yazmaya çalışmıyor. Onların aradığı şey çok daha içten bir şey. Bir teşekkür, bir özür, bir veda ya da yıllardır içlerinde sakladıkları birkaç kelime oluyor. Bu yüzden kitap boyunca en çok hissedilen duygu burukluk oluyor. Çünkü okurken insan kendi hayatında yarım kalmış şeyleri de hatırlıyor.
En çok hoşuma giden şeylerden biri kitabın büyük acıları değil küçük eksiklikleri anlatması oldu. Çoğu zaman insanı kıran şey yaşanan felaketler değil, zamanında söylenmeyen sevgi sözcükleri oluyor. Sevdiğimiz insanların hep yanımızda kalacağını düşünerek ertelediğimiz her şey, bir gün içimizde ağır bir yük haline gelebiliyor. Kitap da bunu oldukça sade ama etkili bir şekilde gösteriyor.
Yazarın anlatımı çok gösterişli değil. Cümleleri edebi oyunlarla dolu değil. Ama bu yüzden duygular daha doğrudan ulaşıyor. Okurken sürekli gözyaşı döktüren bir hikaye de değil, daha çok insanın içinde yavaş yavaş büyüyen bir sızı bırakıyor. Sayfalar ilerledikçe fark ediyorsun ki aslında hepimiz hayatımızda bir kez olsun geçmişe dönmek istemişiz.
Carmilla~İncelemeEdebiyat
Bugün çok aşina olduğumuz bir tür olduğundan, çok tahmin edilebilir bir öykü.Karakterlerle aramızda bir bağ kuramıyoruz ve bitiriş bana kalırsa çok alalacele.Kötü karakterimizin bir hikâyesi,veya amacı neredeyse yok.Korkutucu bir metinde sayılamaz.Ama o gerginlik ve vampirimizin rahatsız ediciliği,üst düzeyde.Ana karakterin olayları yaşandıktan çok sonrasında anlatması yüzünden,size yaşanacak herhangi bir olayın doğal olarak “spoiler”ını veriyor.Bu olay can sıkıcı.Bunun yerine,o an ana karakterimizin veya tanrısal bir bakış açının gözünden olayı deneyimlesek daha hoş olabilirmiş.Böylelikle metin sürekli yarıda kesilmezdi.Betimlemeler başarılıydı.Benim için hoş ve yeni bir deneyim oldu.Mutlaka deneyimlenmesi gereken bir öykü
"-Sənin bədbəxtliyin orasındadır ki, gələcəyini görə bilmirsən.
- Bizdən hər birimiz gələcəyi ayrı cür görürük. Mən hiss edirəm ki, biz heç bir zaman gələcəyə eyni gözlə baxa bilməyəcəyik.
Bir qədər susaraq əlavə etdim:
- Gələcək isə, həyat deməkdir. Ona göre də, biz ayrılmalıyıq. Sağ ol!
Mən çamadanı götürüb qapıdan çıxdım"
bu cümlələr kitabın son sətirləridir, ümumiyyətlə situasiyalarla bağlı başıma gələnləri bölüşməyi sevirəm, sırf bu cümlələrin reallığına keçən il varmışam, bir rəfiqəmin münasibəti var idi və mən heç dəstəkləmirdim, nə qədər dil tökdüm, o, bu, nəticə olaraq mənə çevrilib dedi ki, bilirsən mən niyə bu münasibətdən əminəm? dedim, niyə? dedi çünki biz gələcəyə eyni gözlə baxırıq, xəyallarımız eynidir, eyni şeylərə görə mübarizə aparırıq və mən bu gələcəyə onunla addımlamaq istəyirəm, o an etibari ilə susdum, həqiqətən bunun necə doğru olduğunu düşündüm, eyni yerə addımlamırsınızsa bir yerdə yola çıxmağınızın nə mənası?
p.s. evləndilər
