Puan vermedi·144 syf.··
Beğendi
·2026 32. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 23 Haziran 2026 15:45
" Seni kontrol etmeye çalışmayacağım. Anlamaya çalışacağım. Sevgiyi bir ihtiyaç sanıyordum oysa o bir armağanmış. "
Bugün sizlere Tuğba Sarıünal'ın yeni serisi Efsaneler Çağı'nın ilk kitabı olan Eros'tan bahsetmek istiyorum. Benim için zaman yolculuğu gibi bir kitap oldu. Dünya' nın varoluşundan Olimpos'ta Tanrıların yaşamasına dek uzanan bir yolculuk.
Yazar bizlere Eros' u sadece mitolojik bir öge olarak değil duygularımızın, ilişkilerimizin bir yansıması olarak anlatıyor. Eros ve Psykhe arasındaki ilişkinin hikayesi ve diğer tanrıların bu ilişkiye tepkilerini görüyoruz.
Eros ve Psykhe ilişkisi üzerinden aşka dair tanımlamalar yapılıyor. Birbirleriyle kurdukları ilişki ile insanın sevme ve sevilme ihtiyacını ve eksik kalmışlık hissini sorgulatıyor.
Kısa kısa bölümlerden oluştuğu için okucuyu zorlayan bir yanı yoktu. Yazarın hikayesel bir anlatım kullanması, akademik anlatımdan uzak oluşu ve akıcı dili sayesinde soluksuz okuyacağınız mitolojik bir eser.
Yorumu kitaptan sevdiğim bir alıntı ile noktalamak istiyorum. " Unutma aşk, birine değil, kendine uyanma yolculuğudur.
Çünkü kendini ne kadar verirsen ver, eksik olan bir kalpte tamamlanamazsın. "
Eros 
Tuğba Sarıünal
Eros Tuğba Sarıünal
Nereden başlayacağımı bilemiyorum. İnanılmaz güzeldi. Tek seferde okuduğum kitaplardandı. Küçük Prensi okurkenki heyecanım vardı. Yazarın okuduğum ilk kitabı, cümlelerine hayallerine ilk defa dokunduğum kitabın bu kadar derin, anlamlı olması çok hoştu. Oldum olası çocuk kitaplarına bayılırım. Yazarımızın kalemi çok akıcı. İçeriğinde yer alan hikayelerin merak unsuru olayla inanılmaz entegreydi. Yetişkinlerinde okuyabileceği muazzam bir eser.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Vesvese dediğin nedir ki?İnsan ve Duygular
Bazı betikler bilgi verir, bazıları avutur, bazıları ise insanın usunun karanlık bucaklarına bir el feneri tutar. VesveseN benim için üçüncü sınıfa girenlerden biri diyebilirim çünkü beyin işleyişinin düşünülmeyen noktalarına dokunuyor.
.
Mehmet Yıldız, bu betikte yalnızca dinî anlamdaki vesveseyi değil de insanın kendisiyle, geçmişiyle, korkularıyla ve bitmek bilmeyen iç konuşmalarıyla kurduğu ilişkiyi de masaya yatırıyor. Hepimizin zaman zaman yaşadığı “Ya şöyle olursa?”, “Acaba yanlış mı yaptım?”, “Yeterince iyi miyim?”, "Bunu niye düşündüm?" gibi düşüncelerin nasıl büyüyüp yaşamımızı etkileyebildiğini duru, anlaşılır bir dille anlatıyor.
.
İçeriğin en güçlü yanı, teorik anlatımın içinde gündelik eylemlerden de örnek bulunması. Bir kapıyı kilitleyip kilitlemediğini sürekli yoklayan insanlardan, düşünceleri yüzünden saatlerce kendini sorgulayanlara dek pek çok tanıdık durum üzerinden ilerliyor. Bu da anlatılanları soyut bir düşünce olmaktan çıkarıp somutlaştırıyor. Okurken birçok yerde “Bunu ben de yapıyorum.” dediğimi ayrımsadım.
.
Özellikle vesveseye yalnızca bir iman sorunu ya da yalnızca şeytanın fısıltısı olarak bakmaması ilgi çekici. Zihnin çalışma biçimi, alışkanlıklar, korkular ve insan psikolojisi üzerinden de değerlendirmeler yapıyor. Bu açıdan betik, konuya ayrı bir pencere açıyor ve okuru tek boyutlu düşünmekten uzaklaştırıyor.
.
Bununla birlikte betikle ilgili dürüstçe söyleyebileceğim bazı noktalar da var. Eserde Kur’an’dan ve dinî referanslardan yararlanılsa da içerik tamamen Kur’an merkezli bir çerçeveye oturmuyor. Yazarın kendi okuma birikimi, kişisel yorumları ve diğer kaynaklardan edindiği düşünceler anlatının önemli bir parçasını oluşturuyor. Bu nedenle yalnızca ayet temelli bir inceleme bekleyen okurlar zaman zaman yazarın bireysel bakış açısının
Büyük olaylar anlatan bir roman bekleyenler için doğru tercih olmayabilir çünkü bu kitap daha çok sıradan hayatın içindeki küçük ayrıntılara ve insanın kendi zihninde yaşadığı gelgitlere odaklanıyor. Ana karakterin hayata karşı mesafeli duruşu, yalnızlığı ve gündelik yaşamı sorgulama biçimi zaman zaman ilgimi çekti. Özellikle basit görünen anlardan anlam çıkarma çabası kitabın en güçlü yanıydı. Ancak bu anlatım tarzı bazı bölümlerde fazlasıyla durağan hissettirdi. Hikayenin bilinçli olarak ağır ilerlediğini biliyorum ama yer yer aynı düşüncelerin etrafında dolaşıyormuş hissi oluştu. Yine de Genazino'nun modern insanın mutsuzluğunu abartıya kaçmadan anlatabilmesini başarılı buldum. Okurken kendimi karaktere çok yakın hissettiğim anlar da oldu, tamamen koptuğum anlar da... Sanırım bu yüzden kitap bende güçlü bir etki bırakmasa da üzerine düşündüren bir okuma deneyimi sundu. Herkese hitap edeceğini sanmıyorum ama karakter odaklı, melankolik ve sakin anlatıları sevenler için şans verilebilir bir roman. Benim için güzel fikirler barındıran fakat zaman zaman temposunu kaybeden bir kitaptı.
Puan vermedi
Karikatürist bir yazarın mizah dolu bir kitabıyla tanıştım.
İntihar satan bir dükkan ve bu dükkanın sahiplerini konu alan esere biraz ön yargılı başlamama rağmen içindeki kara mizah ve ironi ile oldukça keyifli bir okuma yaptım.
Eser; üç çocuklu oldukça kötümser bir ailenin ve intihar malzemesi satan dükkanlarının işleyişi hakkında böyle olunca iç karartıcı bir esermiş gibi duruyor. Ailenin en küçük üyesi Alan ise tüm sisteme karşı ve organize bir olumsuzluğun içinde yaşamı çok seven,yaşamaya tutunan bir çocuk.
Alan’ı kendilerine benzetmek için oldukça çaba gösteren ailenin başına gelenleri mizahi bir dille okuyoruz aslında.
Alt temasında ise oldukça iyi bir kapitalizm eleştirisi görüyoruz. Acıyı bile meta haline getirmiş bir sistemde Alan’ın iyimserliği adeta bir başkaldırı gibi karşımıza çıkıyor bu da kitabı sürükleyici kılmakta. Anlatım dili oldukça sade çok kısa bir sürede bitebiliyor. Keyifle okunan eserde başkahraman Alan bir yandan tatlı bir yandan da hüzünlü bir iz bıraktı.
8/10
2026 31. kitabı
Karikatürist bir yazarın mizah dolu bir kitabıyla tanıştım.
İntihar satan bir dükkan ve bu dükkanın sahiplerini konu alan esere biraz ön yargılı başlamama rağmen içindeki kara mizah ve ironi ile oldukça keyifli bir okuma yaptım.
Eser; üç çocuklu oldukça kötümser bir ailenin ve intihar malzemesi satan dükkanlarının işleyişi hakkında böyle olunca iç karartıcı bir esermiş gibi duruyor. Ailenin en küçük üyesi Alan ise tüm sisteme karşı ve organize bir olumsuzluğun içinde yaşamı çok seven,yaşamaya tutunan bir çocuk.
Alan’ı kendilerine benzetmek için oldukça çaba gösteren ailenin başına gelenleri mizahi bir dille okuyoruz aslında.
Alt temasında ise oldukça iyi bir kapitalizm eleştirisi görüyoruz. Acıyı bile meta haline getirmiş bir sistemde Alan’ın iyimserliği adeta bir başkaldırı gibi karşımıza çıkıyor bu da kitabı sürükleyici kılmakta. Anlatım dili oldukça sade çok kısa bir sürede bitebiliyor. Keyifle okunan eserde başkahraman Alan bir yandan tatlı bir yandan da hüzünlü bir iz bıraktı.