Türk kadın hareketinin öncülerinden olan şair ve yazar Şükûfe Nihal’in dramatik hayat hikâyesini okurken dönemin edebiyat yüzleri ile de oturup çay içiyorsunuz. Okuyucuyu satırların arasında dolaştıran yazarın kitaplarını hep keyifle okumuşumdur.
Maksim Gorki’nin o güçlü, devrimci ve emeğin kutsallığını insanın içine işleyen usta kalemiyle; Çarlık Rusyası’nın o karanlık, ezici ve fabrikaların isiyle kararmış atmosferinde, bir annenin evladıyla birlikte adım adım nasıl uyandığını ve bir halkın vicdanına dönüştüğünü büyük bir hayranlık ve sarsıntıyla okudum. Yazar; hayatı boyunca şiddet görmüş, sinmiş ve korkuyla yoğrulmuş Pelageya Vlasova’nın, oğlu Pavel’in yaktığı devrim meşalesinin peşinden giderek o saf anne şefkatini nasıl kolektif bir cesarete dönüştürdüğünü muazzam bir sosyolojik ve psikolojik derinlikle işlemiş.
Sadece bir siyasi mücadelenin ya da yaklaşan bir devrimin hikayesi değil; korkunun yerini inanca, cehaletin yerini bilince bıraktığı o muazzam insani dönüşümün manifestosudur bu kitap. İşçi sınıfının o ağır yaşam koşullarını, yoksulluğu ve baskıyı anlatırken, arka planda insanın insanı sömürmediği bir dünya idealini öyle sıcak ve inançlı bir dille örmüş ki fabrikalardan sokaklara taşan o adalet çığlığını iliklerime kadar hissettim. Bittiğinde, "Bizim kanımız asil bir amaca akıyor!" diyen o sesin yankısıyla insanı umutla dolduran, toplumcu gerçekçi edebiyatın öncüsü, anıtsal ve zamansız bir başyapıttı.
Reklam
İlk defa karanlık kitaplıktan bir kitap okudum.Benim için çok akıcı ve heyecan vericiydi.Harada ve duygularını okumak güzeldi,ayrıca başına gelen olaylar o kadar ilgi çekiciydi ki soluksuz okudum.Öldüğünü düşündüğünüz insanlara benzeyen kişileri görünce ne hissederdiniz?Harika kurgulanmıştı,sevdim.
Ayrıca Harada'nın sayfa 71 de kullandığı bir cümle çok farklı ama doğru bir bakış açısı kazandırdı bana.Anne ve babasız büyüyen Harada,anne ve babasıyla büyüyen insanların da farklı olumsuz etkiler kazanabileceğini yazmıştı.Bana çok gerçekçi geldi.Keyifle okudum,tavsiyemdir.Sadece bence biraz daha uzun olabilirdi kurgu
Suçlu mu arıyoruz? Sanmam.1000Kitap
8/10
Yetenekli Çocuğun Dramı benim okurken en çok durup düşündüğüm kitaplardan biri oldu.
Kitabın temel fikri aslında çok basit gibi görünüyor: Bazı çocuklar o kadar uyumlu, o kadar anlayışlı ve o kadar “iyi çocuk” oluyorlar ki kendi ihtiyaçlarını fark etmeyi bile bırakıyorlar. Çünkü küçük yaşta sevgi görmek için başkalarının beklentilerine göre davranmayı öğreniyorlar.
Kitabı okurken ister istemez çevremdeki insanları ve kendimi düşündüm. Hepimizin hayatında sorunsuz görünen, kimseyi üzmeyen, herkesi anlayan insanlar vardır. Bazen o insan biz de olabiliriz. Ama acaba gerçekten öyle mi? Yoksa çocukluktan beri başkalarını mutlu etmeye alıştıkları için kendi duygularını bastırıyorlar mı? Onlara uygun görülen rolleri mi oynamaya devam ediyorlar sadece?
Alice Miller bazı yerlerde oldukça sert. Hatta zaman zaman anne babalara karşı fazla acımasız davrandığını düşündüğüm bölümler oldu. Kendim de yeni anne olduğum için “Ben süreci acaba nasıl yöneteceğim, çocuklarımda istemeden yaralara sebep olacak mıyım?” diye de kaygılandım. Yine de vermeye çalıştığı mesajın önemli olduğunu düşünüyorum. Çünkü çocukların sadece fiziksel ihtiyaçlarının karşılanmasının yeterli olmadığını, duygusal olarak da görülmeye ihtiyaç duyduklarını çok net anlatıyor.
Kitabı okurken beni en çok etkileyen şeylerden biri, yetişkinlikte yaşadığımız bazı sorunların kökeninin çocuklukta aranabileceği fikriydi. İnsan bazen hayatındaki bazı kırgınlıkların, bazı ilişkilerinin ya da bazı davranışlarının nedenini ilk kez fark ediyor. Bu farkındalık rahatsız edici olabiliyor ama aynı zamanda açıklayıcı da.
Bence bu kitap anne babaları suçlamak için değil, insanı kendini anlamaya davet etmek için okunmalı. Çünkü çoğu anne baba da kendi yaralarıyla çocuk büyütüyor. Bu yüzden kitap bana suçlu aramaktan çok, nesilden
10/10
Beğendi
·2026 27. kitabı
#OkudumBitti
#MösyöİbrahimveKuranınÇiçekleri
#EricEmmanuelSchmitt
Çok kısa bir o kadar da güzel bir kitap okudum. Sımsıcak bir anlatımla sizi içine çekiyor.
Mösyö İbrahim çok çalışan ama yavaş hareket eden bir adam, Paris'te bakkal işletiyor.
Moîse babasıyla yaşayan bir ergen. Annesi erkek kardeşini yanına alarak evi terk etmiş. (Baba öyle söylüyor). Moîse namı diğer Momo çocuk yaşta büyümek zorunda kalmıştır. Evi o çekip çevirir, babasına yemek hazırlar.
Mösyö İbrahim ile Momo'nun arası çok iyidir, onu çok sever, hayatı öğretir. Bunu sevgi diliyle yapar. İbrahim'in Müslümanlığı, Momo'nun Yahudiliği aralarında sorun oluşturmaz. İki güzel dost olmuşlardır.
Kitap elli altı sayfa ama dolu dolu. Gülümsetiyor, düşündürüyor ve sevginin gücünü anlatıyor. Yormadan, sıkmadan ilerliyor.
Bir çocuğu sevmek için illa anne baba olmak gerekmiyor.
Okuyunuz efendim tavsiyemdir.
Puan vermedi
İCLAL - Akif Mengeş
Rukiye ve Asım, yıllarca çocuk sahibi olamayan bir çift… Yıllar sonra Asım gurbetteyken Rukiye bir kız çocuğu dünyaya getiriyor. Ancak bu doğum, mutluluk kadar şüpheyi de beraberinde getiriyor ve Asım’ın zihninde yıllarca silinmeyecek soru işaretleri bırakıyor.
Rukiye’nin en zor günlerinde yanında olan dostu Mürüvet ve ne zaman ihtiyaç duysalar yardıma koşan Osman da bu hikâyenin unutulmaz karakterlerinden.
İclal büyüdükçe hayatın yükü de omuzlarına biniyor. Bir tarla karşılığında evlendirilmesi konuşulurken, onun aslında en büyük eksikliğinin sevgi olduğunu görüyoruz. Kitap, özellikle kız çocuklarının sevildiğini hissetmesinin ne kadar önemli olduğunu güçlü bir şekilde yüzümüze vuruyor.
İclal’in hikâyesi zaman zaman içimi burktu, zaman zaman öfkelendirdi. Kitabın son sayfasını kapattığımda ise ona sımsıkı sarılmak istedim…
Eğer insan ruhuna dokunan, düşündüren ve kalbinizde iz bırakacak bir hikâye arıyorsanız, bu kitabı arşivinize mutlaka eklemelisiniz.
Reklam
Reklam