Bu aralar radarıma giren kitaplarla şans eseri mi karşılaşıyorum yoksa bir okur olarak seçimlerimi artık daha mı isabetli yapmaya başladım bilmiyorum ancak Karanlık Kız son zamanlarda beni tatmin eden okumalardan biri oldu. Ne kurgusuyla, ne olay örgüsüyle… Asıl etkileyici olan benim için ana karekterin kendi duygu ve düşüncelerini çekincesiz bir dürüstlükle okura açıyor oluşu, üstelik ana tema tartışmaya çok da açık olmayan ve çoğunluk tarafından kutsiyet atfedilmiş annelik olgusu üzerineyken.
Annelik her kadının yaşayacağı en tatmin edici duygulardan biri midir her zaman? Bir anne çocuğuna koşulsuz şartsız ve kesintisiz bir biçimde sevgi verme potansiyeli ile dolu olarak mı anneliğe adım atar, çocuğundan soğuyamaz mı, ondan uzaklaşma isteğiyle dolu olarak bulamaz mı kendini bir gün, birini diğerinden daha çok sevdiğini fark edemez mi? İşte bu soruları sorarken buluyor insan kendisini sayfalar arasında dolaşırken. Bir de şunu düşündüm okurken, ben çocuk sahibi olmayan ve öyle bir planı da olmayan biri olarak okudum bu satırları ve açık konuşmak gerekirse uzun zamandır da üstüne kafa yorduğum bir konu, yani aslında beni kitapta daha çok etkileyen şey karekterin dürüstçe kendiyle karşılaşması oldu, ele aldığı konu değil. Peki bir anne bu satırları okusa metnin onun üstündeki etkisi nasıl olurdu, merak etmeden de edemedim bunun cevabını.
Elena Ferrante ile tanışmam bu kitapla oldu. Diğer eserlerine zaman ayırır mıyım, yakın zamanda olmasa da, evet. Okuyup araştırma ihtiyacı duyduğum bir konuda bir edebi metin okumak ilk deneyimimdi. Konu sizin de ilginizi çekiyorsa tavsiye ederim.
Keyifli okumalarınız olsun.
Bu kitap, serinin sevilen karakteri Newt'in ölmeden önce neler yaşadığını anlatan bir novella. Newt filmlerdekinin aksine virüse yakalandıktan sonra arkadaşlarını terk ediyor ve Deli Sarayı denen yerde yaşamaya başlıyor. Deliliğin ötesine geçmeden önce işe yarar bir şeyler yapmak isteyen Newt, orada tanıştığı ve yardıma ihtiyacı olduğunu söyleyen, ona annelik yapan bir kadına yardım ediyor ve sonrasında Thomas'ın onu öldürdüğü ana geliyor.
Seriyle vedalaşmak benim için zor olsa da iyi ki okudum diyorum :)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çok sevdim1000Kitap
Mutfak / Banana Yoshimoto
Nasıl güzel bir eser dostlarrr…
İlk yayımlandığı 1987 yılında aldığı ödülleri mi anlatsam, uzun süre boyunca çok satanlar listesindeki yerini korumasını mı söylesem, yoksa içinde barındırdığı kavramların okura hissettirdiği duygulardan mı bahsetsem, gerçekten bilmiyorum.
Yolculuğumuz, küçük yaşta anne ve babasını kaybeden Mikage’nin ebeveyn yalnızlığıyla başlıyor. Mikage sonra uzun yıllar birlikte yaşadığı dedesini, sonrasında da çok sevdiği anneannesini kaybeder. Yuichi cenaze sürecinde ortaya çıkan ve sonrasında da daima Mikage’nin yanında olmaya çalışır. Ve Annesi Erikoy’la birlikte… Ya da daha doğru ifadeyle, aslında babası olan Eriko!
Burada küçük bir parantez açmak istiyorum. Genellikle hep çok fedakâr annelerden söz ederiz ya, Eriko öyle bir baba ki; eşini kaybettikten sonra oğluna hem babalık hem annelik yapan, son derece fedakâr bir karakter. Spoi vermek istemiyorum, çünkü bunu okurken sizin keşfetmenizi istiyorum.
(Çok başka ve büyük bir detay Eriko… Kısa bölümlerde yer almasına rağmen favori karakterlerimden biri oldu :)
Karakterlerin birbirleriyle olan sohbetleri, kurdukları bağ, Mikage’nin mutfağa duyduğu sevgi, aşk ve tutku öyle naif bir şekilde işlenmiş ki… Bu zarif örüntünün neresini anlatsam diğer taraf eksik kalacakmış gibi hissediyorum.
Üstelik kitapta farklı bir hikâye daha var ki o da ap ayrı her iki hikâye birbirinden farklı ama bir o kadar da etkileyici. Kesinlikle abarttığımı düşünmüyorum ve siz de düşünmeyin. Kitabın aldığı ödülleri, gördüğü ilgiyi düşünürsek hiç haksız sayılmam ve bana göre “kusursuz roman” etiketini de sonuna kadar hak eden bir eser.
Yazarın keskin gözlemini ve bunu da böylesine naif bir anlatımla sunmasına hayran olmamak, sadece 128 sayfa içerisinde derin bir anlatımla dostluk, annelik,
Maggie O'Farrell/ HamnetDuygu ve Düşünce
Herkesin filmini çok beğendiği bir roman. Fakat benim filmlerden önce daime kitapları okumak gerektiği düşüncesindeyim. Aşk ve yas üzerine yazılmış müthiş bir roman..
Aslında kitap William Shakespeare’in küçük yaşta ölen oğlu Hamnet’in hikayesinden yola çıkıyor. Fakat çocuğun neden öldüğü bile belli değil. Bu çok acı verici bir şey bence.
Bu kitapla ilgili nasıl bir inceleme yapmam gerek onu bile bilmiyorum. Bize duyguları hissettirmek için o kadar güçlü ve o kadar duru bir şekilde yazılmış ki hissetmemek mümkün değil.
Yas çok evrensel bir duygu. Sadece şekilleri farklı.
Keyifli Okumalar.
Kitabı beğenmedim ama aslında oldukça "farklı" bir eser. Mesela ana karakterimiz Frank kötü bir karakter, küçücük yaşında üç kişinin ölümünden sorumlu. Babası onu varsaymak istemeyen biri, doğum kaydını bile yaptırmamış.
Ama kitaptan bir mesaj çıkartabilmek için ekstra çaba harcanması gerekiyor gibi. O bunun alt mesajıydı, bu bunun benzetmesiydi filan gibi. Kitabı beğenmedim, karakterler itici, olaylar çok olaysız olarak anlatılıyor. Kitabı sevmedim, okuması çok zordu. Okunmuş olsun diye okunmuş bir kitap oldu benim için...
Yazarın daha önce Hamnet kitabını okuyup sevmiştik. Bu kitapta da ilk kitap gibi geçmiş ve günümüz şeklinde ilerliyor ancak yazar öyle bir ilerliyor ki ilk başlarda hangi dönemde olduğunuzu unuta bilirsiniz. Esmenin hikayesi beni etkiledi diye bilirim tek istediği kendi hayatını istediği gibi yaşamak olan Esme’nin başına gelmeyen kalmıyor doğrusu. Kendi ayakları üstünde durmak isteyen kadın okumak yazmak özgürce düşünmek istedikçe ailesi tarafdan baskılandı öyle ki en büyük kötülüğü dışarıdan değil yine en yakınından gördü. Bazı insanlar unutulmaz Esme de öyle bir karakter geçmişinin sırları açığa çıktıkça kadının toplumun beklentisine uymadığından dolayı başına gelenleri okumak içimi acıttı. Ben keyifle okudum sizlerin de okumasını öneririm.
