ír
@annihilation
;suffering ceases to be suffering at the moment it finds a meaning
34 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·192 syf.·
2023 73. kitabı
İyi edebiyattan bahsediyorsak okuduğumuz eserde doğru ya da yanlışlar, öğütler, doğrudan eleştiriler, yargılar, suçlamalar göremeyiz. Yazar, her ne kadar eserin temeline – özüne kendini koyuyorsa da, herkese ve her şeye eşit mesafede durduğu bir anlama ve anlatma süreci içinde eserini ortaya çıkarır. Sonuçta edebi olarak okuduğumuz her eser bir insanlık durumunu anlatıyor. Aynı insanlık durumları binlerce farklı yazar tarafından binlerce farklı biçimde ele alınıyor. Kitap, okura ulaştıktan sonra artık okurun anlama ve yorumlama süreci ile yolunu sürdürüyor, eser bir bakıma bir evrilme sürecine giriyor. İyi edebiyat eseri bu evrilme sürecini yıllar boyu sürdürecektir. Her çağda okurunu kendine çekmeyi, düşündürmeyi, etkilemeyi başaracaktır diye düşünüyorum. İşte Aylak Adam, tüm bu nedenlerle o eserlerden.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Puan vermedi·212 syf.·
2023 6. kitabı
Şiddetle tavsiye edeceğim kitaplardan... Ben okudum, iyi ki de okudum. Sanırsam bu duyguları hissedeceğim kitap sayısı çok az.
Süheyla Teyzeme önerdiği için çok teşekkür ediyorum.
Puan vermedi·128 syf.·
2023 81. kitabı
Yaptığım araştırmalarda gördüm ki aslında kitap Türk okurlarıyla ilk kez Halide Edip Adıvar’ın çevirisiyle buluşmuş.
Dünya Edebiyatının aykırı ve sert fikirleri ile sarsan İngiliz yazar George Orwell’ın , Hayvan Çiftliği, onun çağdaş klasikler arasına girmiş ünlü bir yapıtıdır. Bu roman, dünya edebiyatında ‘yergi’ türünün başyapıtlarından biridir. Hayvan Çiftliği’nin kişileri hayvanlardır. George Orwell, bu romanında tarihsel bir gerçeği eleştirmektedir.Romanın alt başlığı Bir Peri Masalı’dır. Küçükleri eğlendirecek bir peri masalı değildir; ama roman, bir masal anlatımıyla yazılmıştır.
Orwell aynı zamanda toplum idealinin masalsı yanına da dikkat çekmiştir. Romanın bütününe yayılan komik unsur, basit bir güldürüyü değil, çok kapsamlı bir hicvi amaçlar.
Halk masallarında, La Fontaine’de, fabllar ve folklorda benzer temalara rastlayabiliriz. Orwell’in hikayesinde yer alan hayvanlar ve çiftlik de benzer bir anlayışın ürünü.
Orwell romanda kişilik tasvirleri de yapıyor, yaşanan her sıkıntıyı kendinden bilen ve daha çok çalışması gerektiğine inanan bir atı, sahibinin taktığı kurdelayı ve onun avucundan yediği şekerleri özleyip komşu çiftliğe kaçan başka bir atı, liderin söylediklerini çiftlik sakinlerine iletmekle görevli güvercinleri, lideri korumakla görevli dokuz adet köpeği, ve işi iyice yüzsüzlüğe vurup, yaptığı düzinelerce çocuğuyla çiftliği mülkü gibi kullanan, komşu çiftliklerin sahipleriyle kumar partileri düzenleyen lider domuz Napoleon’un şahsında baskıcı yöneticilerin gerçek yüzlerini okuyucunun zihnine kazıyor.
Puan vermedi
Nietzsche, bu kitabında çeşitli aforizmalarıyla karşımıza çıkıyor. Zaman zaman bazı farklı düşünce yapısına, insani duyguları ele alış biçime katılmadığım olsa da, genel hatlarıyla, kendimizi ve çevremizdeki yakın insanlara karşı bir sorgulayış duygusuna itiyor. Ruhun beden bulması. Biri eğer çok ve akıllıca düşünüyorsa sadece yüzü değil bedeni de akıllı bir görünüm kazanır. (Syf 20) Nietzsche, yarattığı aforizmalarıyla kitabın sonuna kadar bu düşünce yapısıyla ilerlediğini düşünüyorum. Ve bize de, bu farkındalığı kazandırmak istiyor. Okurken yazarıyla tartıştığım, kavga ettiğim kitaplar her zaman vazgeçilmezim olur. Bu da o kitaplardan olmayı başardı. Kibir, tutku, aşk, cesaret, zeka, mutluluk, teselli, hafıza, arada kalmışlığımıza karşı söylediği kısa anlatımlarıyla, bizi fazlasıyla iyi anlamda hırpalıyor. İnsanın, kendi içinde yalnız başına oynadığı saklambaç oyununa davetsiz bir misafir olarak giriyor Nietzsche. Ve her defasında bizi kolaylıkla bulup sobeliyor... Ek not olarak: Elbette her kitap, insanı kendisiyle yüzleştirir. Ama bazı kitaplar; düşünceleriyle, yaklaşım düzeyiyle öyle yüzleştirir ki, kaçamayız, direncimiz kırılır. İşte bu da öyle bir kitap oldu benim için. Keyifli okumalar...
