Birer birer düşen yağmur damlalarında bulmak isterdim huzuru
Yüzeye işlemek ve dolmak yavaş yavaş
Ama yüreğimde onca gamsızlığın buğu
Siliyorum siliyorum kaybolmuyor simadan
Ve tüm güzel duyguların ağırlığı basmış tenime
Suçluyorlar beni durmadan
Ant içerim son nefesime dek
Kurtulmak ne kelime bu ağır lisandan
Reklam
AMA DÜNYA YİNE DE DÖNÜYOR
İtalyan fizikçi ve astronom Galileo Galilei, ilk astronomik teleskobu 1609 yılında Venedik'te yapmıştır. Bu yakınlaştırıcı dürbünle Ay'ı, Güneş'teki lekeleri, Satürn'ün halkalarını, Jüpiter'in uydularını incelemiştir.
Galilei, Dünya'nın o dönemde kilisenin savunduğu gibi yerinde sabit durmadığını, aksine Güneş'in etrafında döndüğünü keşfetmiştir.
Vatikan, dünyanın "evrenin merkezi" olduğuna ve dönmediğine, sadece Güneş'in döndüğüne inanırken Galilei'nin bu gerçekle ortaya çıkması, 1630 yılında Engizisyon Mahkemesi'nde ifade vermesiyle sonuçlanmıştır. Papa 5. Paul'un döneminde gelişen bu olay, kilisenin Galilei'yi ikna etmesiyle örtbas edilmeye çalışılmıştır.
Galilei, "Kopernik Sistemi" olarak bilinen bu sistemi savunmayacağına dair söz verip ant içse de kilisenin cezasından kurtulamamış ve suçlu bulunmuştur. Kilisenin aldığı karara göre Galilei üç yıl papalığın gözetiminde bulunacak ve her hafta bir kere pişmanlık ilahilerini yüksek sesle okuyacaktır.
Ancak Galilei'nin yargılanmasının ardından "Ama dünya yine de dönüyor!" diye mırıldanması tüm bu cezalara rağmen fikrinin değişmediğini gösteren önemli bir söz olarak tarihe geçmiştir.
Kendi oubliettemin duvarlarına tuğla koyduğum bi düşten kalktım bu hafta. Yalnız kalmayı, tek başıma düşünmeyi sevdiğime mi yoksa insanlardan kendimi dışladığım müthiş bir kabusa mı yorsam bilemedim.
Irk bitig kuğudan söz eder. Yaşlı bi askerin eve dönüşünü simgeler. Kuğum yanıbaşımda iken savaşım nerede?
Önceleri kendimi bulunmaz hint kumaşı sanardım. Yokluğumdan kaç metre kefen çıkar dünyaya?
Yalnızlığımı iki kat sarınıp uyuyorum geceleri
Unutulmamak için haplar yutuyorum geceleri
Kirletmemeye ant içtiğim düşüncelerim ;
Eskitmeye kıyamadığım kefenim için,
Ben kuğumu yalnız bırakıyorum da
oubliettemin çamurunda boğuluyor sanki.
Türküm, doğruyum, çalışkanım.
İlkem; küçüklerimi korumak, büyüklerimi saymak, yurdumu, milletimi özümden çok sevmektir.
Ülküm; yükselmek, ileri gitmektir.
Ey Büyük Atatürk! Açtığın yolda, gösterdiğin hedefe durmadan yürüyeceğime ant içerim.
Varlığım Türk varlığına armağan olsun.
Ne mutlu Türküm diyene!
Reklam
Reklam