“Birinden korkunca ondan nefret edersiniz ama boyuna da düşünüp durursunuz onu. Kendi kendinizi aldatırsınız; aslında kötü değildir dersiniz. Ama onu görünce , tıpkı nefes darlığına tutulmuş gibi olursunuz, soluk alamazsınız.”
Çocukların ne denli acımasız varlıklar olduğunu anlayabileceğiniz bi başyapıt. Adada yaşadıkları trajik öyküleri. Okurken kimi zaman tüyleri ürperiyo insanın. Özellikle '' domuzcuk '' karakterine çok üzülüyorsunuz.
Okuduğum en psikopatça kitap diyebilirim :) Baştan sona hem heyecan dolu, hem düşündürüyor hem de çok fazla argo var. Okuduktan sonra filmini izlemenizi tavsiye ederim. Hem kitap hem film çok çok iyi olmuş.
Çünkü insan hiçbir umut beslemediği zaman durumu kabullenebiliyor ama kapkara bulutlar arasından iğne ucu kadar kendini gösteren bir güneş ışını belirince bütün dünyası o ışığa bağlı oluyor.