Ey, ölüleri yeşil çimenin altında yatanlar! Çiçekler arasında durup "Sevgilim burada!" diyebilenler!
Sizler bu kadınların yüreklerinde olan derdi bilmezsiniz..
Baktım ki ağzımın tadı kaçmış, buruklaşmışım; baktım ki içime o soğuk kasım yağmurları çiseliyor, baktım ki durup dururken tabutçu dükkânlarının önüne dikilip kalıyorum ya da karşıma çıkan her cenaze alayının peşine takılıyorum; baktım ki içimi saran kasveti önleyemiyorum, o kadar ki, beni bazı ahlak ilkeleri durdurmasa, mahsus sokağa çıkarak, onun bunun şapkasını bile bile başlarından kapıp yere atacağım – işte o zaman bir an önce denize açılmanın zamanı geldi derim kendi kendime.