Ne kadar da küçükmüş meğer, sığamadık yeryüzü sofrasına. Kibir denizinde boğulmuşuz, daha haberimiz yok. Değirmenimiz susmuş, unumuz bitmiş. Fırınlarımız da kararmış, kalplerimiz gibi. artık burnumuzda sıcak ekmek kokusu yerine kan kokusu var. 
Dedemden öğrendiğim, "insan olmak" kendi mutlu olduğun șeyleri yanındakilere de iletmektir. İnsan, kendinde olmasını istediği herhangi bir șeyi bir başkası için de aynı şiddette isteyebiliyorsa "insanım" diyebiliyor.