diri diri toprağın altından çıkabildiğinde
yaşam çiçekli bir bahçe gibi görünür gözünde
yaşayamadığın her şey
yaşadığın her şey
geçmişin ve gelebileceğin
ama şimdi
karanlık gözlerin ötesinde
girift bir yumak var, gittikçe büyüyor
her şey birbirine çıkıyor ve
her şey birbirinden alakasız
benim bahçem bataklık
yağmurlu bir havada
leylakların kokusuna kandım, delifişektim
nefes alamazken buldum kendimi
o girift yumak benliğimi kaplamış
çamur ve salyangozlar bedenimi
ne sesimi duyan var
ne yokluğumu bilen
kabustu hepsi
gerek yoktu ama geçmişimde yerini alanlar
tanrıya isyanım ona inat onu reddedişim
varlığımda sözü yok,
aç çocuklar değil isyanım
neden beni aklımla sınamaya kalktın
sadece aklımla görebilirken seni
eminim biz seni hissedemeyenleri de anlarsın
dediklerine göre büyük olmalısın