Arife Aydın
@arifeaydin
antik sanat, klasik rönesans falan.
Şu anda okuduğu kitap
Öteki köy uşaklarına benzemediğim için övünür dururdum! Oysa hayat bana, farktan kin doğduğunu gösterdi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Susmanın görünüşte tek bir çeşidi olduğu söylenebilir. Büyüteçle bakıldığındaysa her suskunluğun kendine ait bir konuşma biçimi taşıdığı görülür. Acı içinde susmak, acz içinde susmak, söylemek üzere susmak, söylememek üzere susmak, söyletmek üzere susmak gibi...
Denemediği bir şey kalmayan insan, acaba bir gün insan olmayı deneyecek mi?
İçinde hâlâ acıyan bir yer vardı ama iyi şeyler vaat eden bir acıydı bu, tamamen kapanmadan önce kabuk tutarken yanan yaralar gibi sıcak ama yumuşak bir acı.
İnsanın ağrısı, sancısı olduğunda hiç olmazsa bağırabilirdi ama o sürekli olarak trajik bir biçimde komedi oynamak zorundaydı. Sinirleri yay gibi gerilmişken gülümsemesi, neşeli görünmesi gerekiyordu, bu sahte neşenin ne çabalara mal olduğunu, kendine hâkim olmak için her gün nasıl kahramanca bir güç harcadığını kimseler anlamıyordu.