Milit4rr
@arik_7
Profilim klimalıdır...
Üst üste beğeni yapmayın lütfen (engelliyorum)
Şu anda okuduğu kitaplar
Özdemir Asaf...Şiir
Seni saklayacağım inan
Yazdıklarımda, çizdiklerimde
Şarkılarımda, sözlerimde.
Sen kalacaksın kimse bilmeyecek
Ve kimseler görmeyecek seni,
Yaşayacaksın gözlerimde.
Bakacaksın, benzemiyor
Gelen günler geçenlere,
Dalacaksın.
Bir seviyi anlamak
Bir yaşam harcamaktır,
Harcayacaksın.
Seni yaşayacağım, anlatılmaz,
Yaşayacağım gözlerimde;
Gözlerimde saklayacağım.
Bir gün, tam anlatmaya…
Bakacaksın,
Gözlerimi kapayacağım…
Anlayacaksın.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Merhaba İstanbul..Şiir
Bir İstanbul esiyor çocukluğumdan,
Ekşi bozalı, Arnavut kaldırımları lâpâ lâpâ.
Yuşâ’dan mı okunur o ezanlar, Hırka-i Şerif’ten mi?
Komşularımız kaptanlar, malta taşlı ikindilerden kalan.
Hâlâ o beyaz gergeflerde mi?
Bir tarihi gömmüşler Karacaahmet’inde Üsküdar’ın,
Sanki çarşaflı kadınlar mercan terliklerinde unutulan.
Duyûn-u Umumiye emeklisi faytonlar,
Hâlâ bir sonbahar Acıbadem’de,
Cuma selamlıklarından beri saraylılar.
Sessiz erkeklerŞiir
Biz
en çok susarken yorulduk.
Kimse bilmez,
çay soğurken içimizden kaç kez dağıldığımızı.
Babamızdan miras kaldı
ceketimizin omzundaki görünmez yük,
“geçer” dediler,
hiçbir şey geçmedi.
Bir çocuğu sever gibi sevemedik hayatı,
hep temkinli,
hep diken üstünde…
Gülünce ayıp sandık,
ağlayınca zayıflık.
İkisini de içimize gömdük,
adam olduk.
Oysa
geceleri herkes uyurken
bir sandalye çeker yalnızlığımız,
oturur karşımıza,
“anlat” der.
Anlatamayız.
Çünkü bazı acılar
ses olursa dağılır sanılır,
oysa
insan en çok
içinde susturduğu şeyden büyür.
Kimisinin travması ise çocukluktan sonrası....Alıntı
Çocukluğum, bana hayatı sevdiren bir dönem olmadı; ama insanı tanımayı öğretti. Sevginin ne kadar kırılgan, nefretin ise ne kadar kolay üretildiğini gördüm. Belki de bu yüzden, büyüdüğümde insanlara hep dikkatle yaklaştım; çünkü en derin yaralar çocukken açılıyor.
