Çocukluğumda insanlara karşı duyduğum korku, açlıktan ya da dayaktan değil, onların kalplerindeki acımasızlıktan gelirdi. İnsan, küçücük bir çocukken bile kötülüğü tanıyabiliyor. Çünkü kötülük bağırır, taşar, saklanmaz. İyilik ise sessizdir, utangaçtır; çoğu zaman fark edilmeden geçip gider.