"Beklemek, dünyanın en uzun şiiriymiş meğer. Pencere kenarında, bir sesin yankısını beklemek, Bir kapının tıkırtısında hayatı aramak... Kırmızı karanfiller açıyor bahçede, ben hâlâ kıştayım. Göğsümdeki o ağır taş, sen gelince kuş olup uçacak sanmıştım. Ama kuşlar çoktan göç etti bu kentten, Ben ise hiç gidilmeyen o yolun başında, öylece asılı kaldım."