(+) fark ettin mi bir eylemim eksik :okuyorum
bu doğru değil bu aralar okuyamıyorum.bu duruma çok öfkeliyim önceden en yakın arkadaşım kitaplardı.bir derdim olduğunda ve mutsuzluktan arınmak istediğimde ilk sığındığım yerlerdi.zamanla yanlış zamanda yanlış insanlarla bulunmayla beraber bu alışkanlığımdan uzaklaştım.
sahte insanların peşinde koşmak yerine satırların peşinde koşsaydığım dediğim noktadayım ve eski dostlarıma bir gün kavuşmayı bekliyorum. kaybedilen alışkanlıklar kolay kazanlılmıyor biliyorum.ama bildiğim bir diğer şey de burada sadece yazma kısmında olmak istemediğim okuduklarımı,yaşadıklarımı,gördüklerimi de paylaşmak istiyorum en önemlisi gerçekten okuyorum cümlesinin gerçek bir parçası olmak istiyorum.
aymis
@ashavia
·(+)bir gün yazarken bu yazdıklarımın bende kalmasını istemedim herhangi bir kullanıcı ile ortak bir payda da birleşmek ve çözülmeyen dertlerin kelime yoluyla çözümlenmesini istedim.burayı tercih etmemdeki bir diğer neden hayatta bir süredir amaçsız yaşıyor olduğumu hissetmemdi.hayatımı monoton yaşamak yerine hem bana iyi gelecek hem de yaşama sevinci gerirecek bir alan arayışındaydım tam olarak burayı bu nedenle aranızdayım.biyografimde de bahsettiğim gibi yazıyor,keşfediyor ve en önemlisi yaşıyorum.
Senden yanayım arkadaşım
Havanı bulunca aç çiçeklerini
Nasıl açıyorsam yüreğimi
Belki bu kez kış olmaz,
bakarsın sevdam düş olmaz.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Arkadaşım ehliyetsiz bir sürücü yüzünden ezile ezile can verdi. Bu da yetmiyormuş gibi sağcı bir erkek kalbimi elinde çiğ köfte yoğurur gibi sıktırıyor. Sürekli benim canımı yakıyor. Nasıl bir sınavın içinden geçiyorum bilmiyorum ama zannediyorum sabredersem sonunda Allah bana cenneti yaşatacak.
16.06.2026
Arkadaşımla konuşurken Selçuk Bayraktar konusu açılmıştı. Ben de övmüştüm güzel işler yapıyor diye. Arkadaşım da sırf cumhurbaşkanımızın damadı olduğu için sevmediğini söylemişti. Gece gece aklıma geldi güldüm. Siz de gülün.
Lise arkadaşlıklarının, üniversite arkadaşlıklarının hiçbir zaman kalıcı ve gerçek olacağına inanmadım. İnsanları hep geçici veya bir süreliğine uzun gibi sınıflandırdım. Bunun sebebi çocukken birlikte büyüdüğüm birinin arkadaşlığını ve ilgisini kaybettiğimi görmekti. Bir de fiziksel zarar görmekti. Üstelik çocuktum. Suçum da yoktu. Öte yandan hangi ortama girsem yıldız değil, yan sanayi oldum. Unutuldum. Yok sayıldım veya düpedüz arkadaş olarak istenmediğim kötü bir şey yapmadığım halde yüzüme söylendi. Zamanla anladım. Belki sorun kadınlardadır diye düşünüp erkeklerle arkadaş olmayı üniversitede denedim ama erkekler arkadaş gibi bana yaklaşmıyordu. Geçici sohbetler edip gittim. Sonra en az 5 ilişki denedim. Madem arkadaşım yoktu. Ben de sevgili yaparım diye düşünmüştüm. Başka çarem yoktu. Ama içten içe biliyordum. Onlar da geçiciydi. Ben değişirler diye yersiz ümitlere girmiştim. Yalnızlık böyledi. Sonra onları da kökten nedenler bulup veya yaratıp bitirdim. Şimdi mi? Yalnızım. Arkadaş olmaya çalışan benimle geçen aylarda kadın oldu. Denedim. Konuşacak konu bulamadım. Ben pek buluşmayınca o da arkadaşlığımı sorguladı. Geç oldu ama özür diledim. Şimdi hala konuşmuyoruz ve o aramadıkça, yazmadıkça aramıyorum. Yani düzeleceğim sözünü de tutamadım. Kimi kandırıyordum ki? O da beni terk edecek. Biliyorum. Bu yüzden o beni terk etmeden terk edecek neden bulup gitmeliyim. Terk edilmekten korkuyorum. Terk edilmemek için insanları kendimden uzaklaştırıyorum artık bir negatif en ufak şey bile sezsem. Öyle ki elimden gelse ve param olsa ayrı eve ve hatta şehre çıkıp alıştıktan sonra bütün herkesten kopacak bir adım yapmayı düşünüyorum. Telefonumu değiştirmek ve kimseye vermemek. Adres de dahil. Zaten gün içinde işi düşmedikçe ne arayan ne soran var. Eskidendi o sözde merak